Toespraak Minister van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur bij de uitvaart van Wilgo Baarn

Toespraak Minister van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur, R. Peneux, bij de uitvaart van Wilgo Baarn d.d. 18 juli 2017

—————————————————————————————————

Wat zeg je bij het verscheiden van Wilgo Baarn?  In de berichtgeving is Wilgo getypeerd als cultuurdrager, cultuuricoon, Naksicoon, cultuurspecialist en ga zo maar door.  Voor ons, het Ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur was Wilgo, een werker met een vast ideaal; ‘het helpen scheppen van een harmonieuze samenleving, gebaseerd op een non raciale en non religieuze dominantie.

Wilgo zei in 1991 in reactie op een vraag over de verhaallijn van het theaterstuk Rebirth, een theater productie van Thea Doelwijt, het volgende.  “De etnische groepen zelf vonden het heerlijk dat ze zo hun tradities kunnen laten zien. Als je niet op een hindoestaans feest bent geweest, weet je ook niet wat er gebeurd. Maar zo kreeg men (door de voorstelling) ook meer begrip voor elkaar” Wilgo geloofde in een samenleving van interculturele afhankelijkheid.  Je kan geen harmonieuze samenleving ontwikkelen als je geen kennis neemt van elkaars cultuur. Door kennis te nemen van elkaars cultuur kunnen de obstakels die het ontwikkelen van die harmonieuze samenleving in de weg staat weggenomen worden.

Wilgo, had moeite met de verkeerde uitleg van integratie: Hij liet in OSO, het tijdschrift van het Instituut ter bevordering van de Surinamistiek, in 2004 het volgende optekenen. “Ik geloof niet in integratie, omdat de politiek de integratie heeft vermoord. De integratiegedachte is verkeerd vertaald door de politiek, als te zijn: ding man fu a tra volk o tek ala un Uma”. Uit dit citaat zouden wij kunnen concluderen dat Wilgo  het tot een opdracht had gemaakt om  alle bevolkingsgroepen aan te sporen om niet te luisteren naar de politiek, maar zelf de wil aan de dag te leggen om de samenleving te verbinden.

Wilgo heeft vanaf 1983 – 2006 zijn krachten gegeven aan het Ministerie na overgeplaatst te zijn van het toenmalige Ministerie van Justitie Leger en Politie en heeft 15 jaar leiding gegeven aan de Afdeling Culturele en Creatieve Vorming. Ondanks zijn pensionering is hij vanwege zijn opgedane kennis in onder meer Nederland, Trinidad, Venezuela en rijke werkervaring betrokken gebleven bij het werk van het Directoraat Cultuur.  Wilgo heeft met zijn talenten een cultuurreis gemaakt  die hem op  nationale en internationale podia heeft  gebracht   en waarmee hij als speler, regisseur, producent of dirigent  niet zelden  staande ovaties  mee heeft weten de oogsten.   Wilgo heeft  ook onvermoeibaar bij gedragen aan  manifesteren van de Surinaamse cultuur in het Caribisch gebied en was ook tijdens  Carifesta een graag geziene figuur die met veel fanfare de kleurrijke Surinaamse diversiteit liet zien en tot gemeengoed maakte.

Om zijn ideaal voor een samenwerkende samenleving vrij van etnische en religieuze obstakel-vormende denkbeelden roemen wij Wilgo, en zeggen wij dank voor zijn, tomeloze inzet en vruchtdragende betrokkenheid bij veel wat zich op cultuurgebied de afgelopen jaren in Suriname heeft voltrokken.

De vaststelling dat Wilgo een icoon is, legt de verplichting op NAKS en ons allen om zijn ideaal van een samenwerkende samenleving uit te dragen.  Als dit ideaal geen uitstraling krijgt en niet tot voorbeeld voor anderen kan worden gesteld, begraven wij ook zijn ideaal met hem, wat naar mijn mening een dubbel of misschien wel een groter verlies zal zijn.

Waar wij van overtuigd zijn is dat Wilgo, niet alleen staat met zijn ideaal. Zijn ideaal is ook verbonden met dat van de “Madiba” Nelson Madela die zei:

“In mijn leven heb ik mezelf toegewijd aan de strijd van de Afrikaanse mensen. Ik heb gevochten tegen de witte dominantie en ik heb gevochten tegen zwarte overheersing. Ik heb het ideaal van een democratische en vrije samenleving gekoesterd waarin alle mensen in harmonie leven en met gelijke kansen. Het is een ideaal waar ik hoop voor te leven en bereiken. Maar als het nodig is, is het een ideaal waarvoor ik bereid ben om te sterven. ” .

Wilgo laat een ideaal achter voor ons allen om verder aan te werken, een ideaal dat waard is voor te sterven. Een ideaal dat wij moeten nastreven uitwerken en toepassen, een ideaal dat betekenis en inhoud geeft aan het Nationaal ideaal voor een vreedzame sameleving.

Aan de familie, Naks, vrienden, kennissen en de totale samenleving wens ik sterkte toe met het verlies van Wilgo,   “Wilgo kisi wan nyun libi nanga wan tra tampe na ini na dungru fu na busi so farawe pe skrekitori no e trobi en pe pikinfowru e dansi so tètèt tèk sèt”

“…..” dat is een deel van een gedicht van wijlen zijn vrouw Elfriede Baarn- Dijksteel.

Dank u