STONFUTU FU NAKS

Een ode aan pioniers, trouwe vrienden en cultuurdragers

NAKS bestaat vandaag de dag dankzij trouwe leden die de organisatie door dik en dun zijn blijven, en hebben gesteund. Er zijn leden die nog elke dag actief zijn of verhuisd zijn naar het buitenland maar ook vanuit daar hun steentje bijdragen.

De eerste vermelding in deze rubriek is die van de stonfutu, oprichter van NAKS en stuwende kracht, de heer Eugène Drenthe.

Eugene Constantijn Donders Drenthe †

Eugène Constantijn Donders Drenthe (12 december 1925 – 30 maart 2009), werd te plantage Laarwijk geboren als jongste van 10 kinderen. Vanaf zijn negende jaar speelde hij toneel en in zijn jonge jaren volgde hij Hindilessen bij pandit S. Hindori. Drenthe zou eigenlijk dominee worden, maar zijn hart lag meer bij het theater.

Als eenvoudige schoenmaker groeide hij uit tot docent op de middelbare school. “Ik eiste als kind wel het beste voor mezelf en mijn moeder gaf me gelijk. Van de 5e klas lagere school werd ik, na een training gevolgd te hebben, jeugdleider. Daarna volgde ik een opleiding op de Academie van Expressie in woord en gebaar. Vervolgens werd ik leraar op de middelbare school. Doordat mensen in mij geloofden, heb ik het redelijk ver kunnen brengen en ik ben veel mensen dankbaar’’, aldus Drenthe. Zijn hele leven heeft hij zich ingezet voor de geestelijke ontwikkeling van de mens. Het was dan ook geen wonder dat juist hij de initiatiefnemer was van de oprichting van NAKS. Ook heeft hij een grote bijdrage geleverd aan het Volkshogeschoolwerk van NAKS.

In 1959 werd zijn eerste toneelstuk ‘Rudi’ in NAKS opgevoerd. In zijn NAKS periode, tot aan 1974, schreef Drenthe maar liefst 15 toneelstukken. Vanwege het veelvoudige succes werden zijn toneelstukken meerdere keren gespeeld, met een record van 45 keer. Hij was van mening dat je met drama iedereen kon bereiken, ongeacht het geloof, klasse of afkomst. In zijn toneelstukken zat daarom altijd een boodschap, die zowel educatief als recreatief was.

Kort voor de onafhankelijkheid van Suriname vertrok hij naar Nederland, waar hij verder ging met zijn schrijvers- en toneelwerk, en hield daar ook lezingen. In 2001 is hij door de Surinaamse overheid onderscheiden en werd hij door NAKS benoemd tot erevoorzitter.

Drenthe overleed op 83-jarige leeftijd op 30 maart 2009 in Rotterdam (Nederland) en is daar begraven.

Elfriede Baarn-Dijksteel, Kulturu Mama †

Elfriede Baarn-Dijksteel was schrijfster van gedichten, theaterstukken, organisator van kotoshows en regisseur. Ze is decennialang actief geweest in het Surinaamse onderwijs, vervulde bestuursfuncties in verschillende organisaties en beleidsfuncties bij de Surinaamse overheid. Haar meest prominente functie was de voorzitterschap van de Organisatie voor Gemeenschapswerk NAKS.

John Bottse †

John Bottse was 14 jaren lang penningmeester van NAKS.
“Ik heb de diverse ontwikkelingen meegemaakt vanaf de oprichting. Een aardigheidje is dat ik bij de eerste steenlegging aan de Thomsonstraat een stuiver in het cement heb gedaan, dus het is er nog. Ik moest op de centjes letten en ik stond er bekend om zuinig met de ‘knip’ te zijn. Overal waar ik kon bezuinigen, deed ik dat. Een bekende anekdote is dat jongemannen uit die tijd eens geld vroegen om glazen te kopen voor een verenigingsactiviteit en ik zei: “Hoezo geld? Neem je eigen glazen mee van huis,” aldus Bottse.

Bij de bouw van NAKS Volkshogeschool (VHS) reed Bottse, minstens twee jaar lang, bijna elke dag naar Lelydorp om de vorderingen van de aannemer te bekijken. ‘’NAKS Volks Hogeschool staat daar waar volgens de geschiedenis de slaaf Kofi moet zijn gesprongen (Kofi Dyompo)’’, aldus Bottse. De VHS heeft later voor diverse inkomsten gezorgd, net zoals het pand van een Lagere School op het NAKS terrein. Aan de activiteiten van die tijd, zoals korfbal, speelde zijn vrouw ook mee. Op uitnodiging van STICUSA nam NAKS deel aan diverse optredens in Nederland, Puerto Rico en Venezuela, en Bottse reisde mee. Over zijn tijd bij NAKS zei John Bottse: ‘’Ik heb helpen opbouwen, heb zien groeien, bloeien en heb overgedragen.”

Op de uitvaart plechtigheid van John Bottse hield Wilgo Baarn namens NAKS een toespraak, waarbij hij onder meer het volgende zei: “Het kon ook niet anders. NAKS was gedoemd te groeien met figuren als oom John in de gelederen. Mede door zijn geleverde prestatie kreeg de organisatie een snelle groei van kleine vereniging naar een organisatie, die middels een gedecentraliseerde uitbouw, breed gemeenschapswerk moest verrichten voor de totale Surinaamse gemeenschap. Oom John, een  vader, een vriend, een guru, een raadgever; Vaarwel. Wij zullen u blijven eren en dankbaarheid betonen voor wat u voor ons hebt achtergelaten.

John Bottse is 92 jaar geworden en overleed op 6 februari 2011.

Harold Braam †

Harold Braam was van beroep verpleegkundige maar de meesten kennen hem niet daarvan, maar als guru in de theaterwereld, radioprogrammamaker en moppentapper. Hij was altijd te vinden voor humor; aan elke situatie kon hij een humoristisch tintje geven. Zelfs op zijn ziekbed maakte hij vele grapjes. Door zijn gevoel voor humor en zijn vermogen het publiek  aan het lachen te maken, zal hij niet snel vergeten worden.

Heel bekend is inzet voor het spreken van het Sranan. De taal moest in zijn ogen veel breder gesproken worden en hij leverde zijn bijdrage door als eerste te starten met nieuws in het Sranan via de radio. Uniek waren ook zijn reclameboodschappen in het Sranan via zijn  reclamebureau “La Djogo’. De directie van Rapar heeft hem bij de viering van het 50-jarig bestaan van dit radiostation gedecoreerd met een gouden speld voor zijn verdiensten, onder meer voor het bekende programma ‘Satra Neti Sowsu’.

Harold Braam heeft jarenlang deel uitgemaakt van het hoofdbestuur van NAKS. In de perioden 1959 – 1960 en 1989 – 1992 was hij voorzitter van NAKS.
NAKS verloor in hem een belangrijke steunpilaar. Braam was net zoals velen van ‘de oude garde’, één van de stonfutu van de organisatie. Hij heeft zijn stempel gedrukt op het theater- en de kawina.  Hij was een begrip binnen NAKS. De Afro-Surinaamse cultuur heeft hij in zijn volheid beleefd. Hij wordt door de organisatie dan ook nog steeds gezien als een belangrijke cultuuricoon. Gelukkig heeft de zoon Clifton Braam zijn plaats op een waardige manier overgenomen, zodat zijn werk niet verloren zal gaan.

Braam leefde van 4 januari 1937 tot 12 mei 2008 en werd 71 jaar.

Migalda Celestina Brunst †

Migalda Celestina Brunst † (01 oktober 1974 – 18 oktober 2005)

Migalda was al heel jong cultureel bewust. Gekleed als friyari-misi won zij als 6-jarige in 1980 bij de junioren tijdens de kotoshow van NAKS de eerste prijs. Ze was actief in NAKS Kriyoro Pikin. Verder nam zij deel aan diverse podiumproducties zoals de eerste Sranan Prodo Spikri van NAKS  in november 2000 en de eerste Misi Keti Koti verkiezing van Oema Soso, ook in 2000, waar zij het publiek in extase bracht en  winnaar werd. Daarentegen was  Migalda enigszins rustig en gesloten van karakter. Zij sprak alleen wanneer het nodig was en trad niet graag op de voorgrond, maar liever in stilte genoot van wat zich om haar heen afspeelde. Wat nooit veranderde was haar vrolijke lach, haar hulpvaardigheid en organisatie talent.

Naast haar schoolopleiding volgde ze diverse trainingen om zichzelf met kennis te verrijken en was zij net als haar moeder Viola Brunst actief in NAKS. Op haar initiatief werd de groep Kriyoro Pikin opgericht, waarbij haar huis aan de Limesgracht onbedoeld tot een tweede NAKS centrum werd en haar moeder de grootste steunpilaar was.

Op haar 31e verjaardag wilde zij, ondanks haar afnemende gezondheid met de kinderen van NAKS en al haar peetkinderen naar Vierkinderen, wat nog net voor haar overlijden lukte.

Migalda overleed op 31-jarige leeftijd op 18 oktober 2005 .

Emelie Yvonne Burgzorg †

Emelie Yvonne Burgzorg †  ook wel bekend als ‘Ma Melie’ (27 mei 1941 – 07 mei 2009) was een prominent lid van de NAKS gemeenschap .

Zij was een belangrijke steunpilaar van de organisatie en dan vooral op cultureel gebied, en was een gerespecteerde raadgever, die leden en het bestuur te allen tijde bijstond. Ze was in staat om verlichting te brengen, obstakels weg te nemen en te helen zonder angst. Tevens was zij een ware ambassadeur van de Afrikaans-Surinaamse cultuur, die NAKS  vertegenwoordigde in Afrika, het Caribisch gebied en Europa.

Volgens velen was Burgzorg de bewaker van onze kennis, draagster van onze wijsheid en was zij degene die het Afrikaanse erfgoed uitdroeg. Zij bracht kalmte waar onrust heerste. Als kruidenkenner maar nog meer als spirituele genezer, is zij vaker een baken in zee voor velen geweest. Ook was zij kerkdienaar en aflegger, en maakte in die hoedanigheid velen gereed  voor hun laatste reis. Burgzorg was een veelzijdig mens die je overal tegenkwam bij diverse gelegenheden, maar ook bij diverse organisaties waar zij haar bijdrage leverde, zoals bij de culturele organisatie “Ondrofeni”, waarvan zij ook voorzitter was. Uiteraard bleef NAKS haar thuishaven, waar zij naast spirituele leermeester adviseur was, creatieve ontwerper, en de vrouw met versnaperingen waar iedereen zich aan tegoed deed.

Als blijk van waardering voor haar activiteiten kende de President van Suriname haar in 2003 de Eremedaille in goud, verbonden aan de Ere Orde van de Gele Ster, toe.

Emelie Burgzorg werd 67 jaar en overleed op 7 mei 2009.

Theo Clarke †

Theo Clarke † was altijd statig en trots in zijn African dress.

Hij borrelde altijd van geestdrift om zijn kennis en wijsheid te delen. Zijn uitspraak: ‘’Culturele nalatenschap, is een bron van rijkdom’’, waren geen loze woorden.

Clarke heeft binnen NAKS verscheidene keren als inleider zijn bijdrage geleverd bij de jaarlijkse ‘’Tak’ Tangi’’ op 1 juli, bij de culturele vorming en bij de begeleiding van vooral de jongeren, aan wie  hij veel handvatten heeft aangereikt om hun weg binnen de multiculturele samenleving te vinden. Door de leden van NAKS wordt hij omschreven als een ‘selfmade man’ die soms moeilijk te volgen was en die  koppig, vasthoudend en hard in zijn oordeel was.

Esseliene Fabies †

Esseliene Fabies † ook wel bekend als Ma Es (01 augustus 1926 – 15 maart 2008), was de oudste voorzangeres van NAKS, die haar intrede bij NAKS deed in 1969. Haar zangtalent werd bij toeval ontdekt door de toenmalige voorzitter, Eugène  Drenthe. Door haar kwaliteit werd zij de spil op het gebied van het gezang van NAKS en zij vertegenwoordigde NAKS vele malen in het buitenland. Het was haar muzikaal- en theatertalent waar zij bekendheid mee kreeg. Bij vele optredens was er voor haar een extra applaus vanwege haar krachtige en heldere stem. “Het is God’s gave”, zei ze altijd weer. Als actief lid binnen de afdelingen Zang en Dans, en de seniorengroep ‘Kotomisi’ was zij door haar zangtalent ook het gezicht van de Afrikaans-Surinaamse cultuur. Haar kennis gaf ze moederlijk door aan jongeren, die ervoor openstonden. Voor NAKS was Ma Es altijd onvermoeibaar, trouw en bescheiden, wat haar maakte tot een graag geziene persoon.

Ma Es werd zowel in 1993 als 2005 gedecoreerd door de President van Suriname. In 1998 viel haar de eer te beurt om als voorbeeldfiguur samen met Ronald Snijders de eerste Afrikaans -Surinaamse muziekschool ‘NAKS Mi Agida’ te openen. Daarnaast werd ze ook nog door Podium Kwakoe (Nederland), in 2006 gehuldigd voor haar verdiensten. In het lied ‘Son Go Na Ondro’ zingt zij niet alleen over haar liefde voor NAKS, maar vraagt zij ook niet te treuren wanneer zij overlijdt, omdat haar liefde zal blijven voortbestaan.

Ma Es overleed op 82-jarige leeftijd op 15 maart 2008 .

Fransje Gomes

Fransje Gomes † (23 mei 1921- 17 augustus 2004) was een eenvoudige volksvrouw, achter wie een groot muzikaal talent schuil ging. Zij zette zich tot haar dood voor NAKS in.

Zij was een legendarische kaseko zangeres en liedjesschrijfster, en bespeelde diverse percussie instrumenten, maar is vooral beroemd geworden door de skratji (drum). Eigenlijk wordt zij beschouwd als de grondlegger van de Surinaamse skratji, en verzorgde workshops aan jongeren van de NAKS Mi Agida muziekschool.

In de jaren ’70 was zij één van de grote namen uit de Surinaamse muziekwereld en was daardoor dan ook populair. Gomes was haar tijd ver vooruit en durfde taboes te doorbreken op gebieden, die in haar tijd niet pasten bij het beeld wat men had over vrouwen. Als vocalist en drummer lukte het haar om door te dringen in de door mannen gedomineerde muziekscene. Zij was maar liefst vijftig jaar lang actief in de muziekwereld en was bekend als oudste vrouwelijke drummer ter wereld. Gomes was een voorbeeld voor de muzikale Afro-Surinaamse vrouw.

Voor haar grote inzet werd zij geëerd met verschillende onderscheidingen: ‘Grootmeesteres in de Ere Orde van de Palm’ in 1998, ‘Bigi Misi Oorkonde’ van de Surinaamse Poku Mati vereniging in 2002, en de Jaggernath Lachmon Award van Kwakoe Amsterdam in 2003.

Fransje Gomes werd 83-jaar en overleed op 17 augustus 2004.

Reppie Redmond: Erwin Rene Robert Redmond †

Reppie Redmond: Erwin Rene Robert Redmond † (22 oktober 1943 – 20 december  2010)

Reppie was gepensioneerd van het Korps Politie Suriname; een veelzijdig mens. Hij was lid van de verkiezingscommissie van de Surinaamse Politiebond voor de verkiezing van november 2010. Hij heeft een grote bijdrage geleverd aan de sport in Suriname, met name aan korfbal, basketbal (de Arend) en de Zaalvoetbalbond. Reppie Redmond was de eerste voorzitter van de scheidsrechtersvereniging bij de Zaalvoetbalbond. Hij was een belangrijke figuur bij de Politie Voetbal Vereniging (PVV). In zijn jeugd was Redmond actief in de Beekhuizen Voetbal Vereniging (BVV). Verder was hij een belangrijke motor bij de veteranen voetbalvereniging Hermandad.

Hij was jarenlang lid en bestuurslid van NAKS. Samen met Wilgo Baarn maakte hij deel uit van Los Swietos.
Bij NAKS was hij actief in de korfbalsport en als acteur bij de toneelafdeling. Samen met Harold Braam en Wilgo Baarn vormde hij een humoristisch trio bij diverse folkloristische shows. Tevens is hij jarenlang lid geweest van het bestuur van de NAKS Volkshogeschool. Redmond in een vraaggesprek kort voor zijn overlijden: ‘’ Zelf werd ik in 1972 lid van NAKS. Ik zat toen in de politiedienst. Irvin Ormskirk van Apinti zag mij optreden tijdens een politie bonte avond. Hij heeft me meegenomen naar NAKS. NAKS en ik hebben elkaar sindsdien nooit meer losgelaten. Eigenlijk was ik een opposant binnen NAKS. Op een opbouwende manier. De mannen voor wie ik bewondering had waren: Wijlen Johan Zebeda, een zeer goede zanger, A. Villefort, die de eerste LP van NAKS maakte,Ma Esselien Fabies, Wim Seymour (een topzanger), Arnold Roozer, Richard Renfrum. Ma Esselien was bijna elke dag bij NAKS. Ook Wilgo Baarn is een van de grote namen van NAKS met zijn folkloristische shows. En vooral de oud-voorzitter, Eugène Drenthe, die een man was met lef, met durf’’.

Voor Redmond was het een hoogtepunt, toen hij als afgevaardigde van NAKS samen met andere NAKS-ers deelnam aan CARIFESTA. Verder heeft hij in NAKS delegaties gezeten die furore hebben gemaakt in Nederland, Nederlandse Antillen en Frans Guyana.

Hij was bestuurslid in de periode 1984 – 1986. Tevens was hij lange tijd, tot aan zijn overlijden, namens NAKS bestuurslid van de Volks Hogeschool NAKS.
‘’Ik kijk met genoegen terug op mijn actieve periode met NAKS. In 2003 heb ik op voordracht van NAKS een onderscheiding gehad. Ridder in de Orde van de Gele ster. Ik ben trots op die onderscheiding’’, aldus Redmond.

Reppie Redmond overleed op 67-jarige leeftijd op 20 december 2010 .

Eric Schurman †

Eric Schurman † (06 april 1951 – 20 maart 2008), was één van de NAKS leden van het eerste uur.

Bij de bouw van het NAKS centrum werd Eric opgenomen in de bouwploeg. Hij had binnen de handlangers direct de leiding, onder supervisie van de heer Nelson (lid NAKS). Eric groeide uit tot ‘meneer NAKS’, hoewel hij zelf niet van deze bijnaam hield. Samen met zijn tweelingbroer Remon werd hij opgenomen in de korfbalafdeling. Hij heeft zich op deze manier verdienstelijk gemaakt door zijn respect, inzet en humor.

Men kon altijd een beroep op hem doen. Hij stond altijd klaar om te helpen en via NAKS werd hij ingeschreven bij de Surinaamse Voetbalbond (SVB) als voetballer. Ook maakte hij deel uit van de sportploeg van het National Leger onder leiding van Roy Esajas en was hij lid van de toneelorganisaties Mix Max en Un Ala Dya. Eric zat ook in de NAKS Kawina Afdeling en de Theater- en Zang & Dans Afdeling. Hij heeft NAKS op cultureel niveau zowel nationaal als internationaal uitgedragen.

Eric Schurman overleed op 56-jarige leeftijd op 20 maart 2008.

Pa Monti: Eduard E. Struiken †

Eduard E. Struiken † Pa Monti, was een belangrijke cultuurdrager en verzorgde workshops bij NAKS. Hij was vader van vijf kinderen, van wie twee bekende drummer zijn geworden.

Struiken was een bescheiden en eenvoudig mens, met een groot talent. Een zanger van formaat en een grote kenner van kawina, wintimuziek, en de banya in al haar facetten. Zeer bekend was hij met de luwangu liederen en haast onmisbaar bij de tap – Kromanti prey. De apintidrum was het instrument dat zijn stem bediende en waarop hij zich uitleefden, maar bovenal ging zijn liefde uit naar zang. Zijn carrière begon echter niet als drummer maar als ‘steelpan’ bespeler bij de toenmalige populaire formatie ‘Shell Invaders Steelband’. Rond de festiviteiten van 100 jaar afschaffing van de slavernij, werd hij gevraagd te spelen voor de kawina groep ‘Overtoom Kriyoro’ (1962-1981). In 1982 was hij de oprichter van de groep ‘Monti Kriyoro’, waardoor hij zich verder ontplooide en zijn eigen stijl ontwikkelde.
Struiken: “Luku liba, liba weti fan. Luku syoro, syoro weti fan fan. Wan kankantri kanti na ini na dyari fu wi Afrikan  sma.”

Op 1 juli 2008 ontving hij de ‘Grani’ van de organisatie NAKS, gezien hij onder moeilijke omstandigheden de moed had om de Afrikaanse Surinaamse cultuur uit te dragen, aangezien de kawinamuziek niet volledig geaccepteerd werd. NAKS is deze broeder dan ook zeer erkentelijk vanwege zijn muzikale bijdrage en kennis van de cultuur.(Let op, dit staat niet bij vele anderen!)

Pa Monti overleed op 30 september

Henk Tjon ( Henk Foeklin Tjon Tam Pau ) †

Henk Tjon ( Henk Foeklin Tjon Tam Pau ) † (25 augustus 1948 – 18 september 2009), werd geboren in Oranjestad (Aruba), als middelste uit een gezin van drie kinderen.

Hij heeft zijn sporen verdiend als theaterkunstenaar en cultuurambassadeur van Suriname. Daarnaast was hij tevens theaterregisseur, acteur, schrijver, ontwerper, dramaturg, docent, producent, consulent en beleidsadviseur. Zijn moeder was lid van een toneelvereniging en zangkoor, waardoor hij al op jonge leeftijd in de ban raakte van het theater en haar podiumkunsten. In Nederland volgde hij theateropleidingen en was hij de eerste Surinamer, die met een theaterschool in het Nederlands theater heeft gewerkt. Samen met de Amerikaanse regisseur Rufus Collins was hij oprichter van ‘De Nieuw Amsterdam’, en schreef hij een leerplan voor drie officiële toneelscholen in Nederland. Na zijn studie ging hij naar Suriname en onder auspiciën van de Stichting Culturele Samenwerking Nederland, de Antillen en Suriname werkte hij als toneelregisseur in het Cultureel Centrum Suriname. Tjon werkte ook met het Surinaamse talent van theatermakers, toneelspelers, culturele verenigingen, dans-, muziek- en folkloregroepen van alle bevolkingsgroepen. Hij stond hoog in aanzien bij de bevolking, aangezien hij een kenner was van de Surinaamse culturen en als ontwerper van de nieuwe nationale theater kunststijl en identiteit.

Henk heeft in het bijzonder in Suriname, Nederland en de Cariben een vernieuwende dimensie van blijvende waarde gegeven aan de ontwikkeling van de podiumkunsten. Samen met toneelschrijfster Thea Doelwijt was hij oprichter van het eerste en enige professionele theatergezelschap van Suriname, DOE Theater, en sloot hij zich aan bij NAKS. Samen met de regisseurs Henk Zoutendijk, Eugène Drenthe en Wilgo Baarn, heeft hij het volkstoneel en de Afrikaanse Surinaamse folklore tot grotere hoogten ontwikkeld. In zijn laatste jaren bij NAKS was hij er beleidsadviseur op het gebied van de podiumkunsten.

Ook was hij een van de grondleggers van Suriname op CARIFESTA, dat in 1972 in Guyana van start ging, waar hij ontwerper en artistiek leider was van de meeste nationale  presentaties van Suriname.

In de theaterwereld is hij voor velen in het Caribische gebied de guru . Hij heeft vele onderscheidingen gekregen zoals de Curryprijs, de Gaaman Matodja Gazon Award, decoratie tot Grootmeester in de Ere Orde van de Gele Ster op voordracht van NAKS, de Franscisco de Miranda Award in Venezuela, the Actor Boy Award in Jamaica, in Nederland de Wereld Muziektheater Award en in Trinidad tweemaal de Cacique Award voor zijn bijdrage aan CARIFESTA en voor zijn verdiensten in het Caribisch gebied.

Henk Tjon is 61 jaar geworden en overleden op 18 september 2009.

Johan Zebeda †

Johan Zebeda † (03 mei 1941-10 oktober 1987)

Op jonge leeftijd werd hij geïnspireerd door kawinamuziek, en liep hij al achter de volwassen kawinagroepen aan.

Op 12-jarige leeftijd werd hij als drummer en zanger meegenomen naar een piki-prey (improvisatorisch optreden) en vanaf dat moment werd hij herhaaldelijk voor soortgelijke optredens gevraagd. Naar eigen zeggen werd hij sterk geïnspireerd door de zangstijl van de destijds populaire kawinazanger van Suriname, ‘Big Jones’.

Tussen 1970 en 1980 werd Zebeda erg populair door zijn grammofoonplaat die hij, dankzij zijn lidmaatschap van NAKS, heeft kunnen uitbrengen. Zijn grote bijdrage aan NAKS was de overdracht van de kawina- en wintimuziek aan jongeren. Hij stond nummer 1 op de hitlijst van Suriname met het veelbesproken nummer ‘Lena fu Maka Olo’. Zijn populariteit beperkte zich niet alleen tot Suriname. Met de NAKS kawinaband heeft hij succesvolle folkloristische shows verzorgd in Europa, Latijns-Amerika en het Caribische gebied.

In 1980 trad hij in dienst van het Ministerie van Cultuur waar hij fungeerde als gids binnen de studieprojecten op het gebied van de Afrikaans-Surinaamse cultuur, maar ook als informant voor de vele studenten en onderzoekers, die zochten naar informatie over de “Creoolse” cultuurpatronen. Daarnaast gaf hij les in wijken in en rond Paramaribo, en aan jongeren die de kawina wilden leren. Hij was dan ook een groot voorbeeld voor velen en, het mag gezegd worden, heeft hij de basis heeft gelegd voor de oprichting van de later zo populaire formatie Sukru Sani. Ook werd onder zijn leiding in 1983 met succes een cursus kawina- en wintidrums georganiseerd en heeft hij ervoor gezorgd dat de wintimuziek op muziekband werd vastgelegd door verschillende wintiprey’s te bezoeken.

John Zebeda is op 46-jarige leeftijd overleden, na een kort ziekbed op 10 oktober 1987.