JENNIFER BAARN HEEFT EEN MEMORIAL VAN NELSON MANDELA BIJGEWOOND IN KAAPSTAD

EEN OOGGETUIGENVERSLAG

NAKS Tori verslaat vol trots het ooggetuigenverslag van Jennifer Baarn van de NAKS Famiri, die in Tanzania woont en de Kaapstad Memorial van Nelson Mandela heeft kunnen bijwonen. Het verslag van Jennifer.


Ik ben toevallig in Kaapstad, Zuid Afrika, en heb het moment aangegrepen om de memorial van Nelson Mandela in het Kaapstad  World Cup stadion bij te wonen op woensdag 11 December 2013.
Yongu, wat een ervaring.
De Kaapstedelingen kwamen met meer dan vijftig duizend man opdagen in hun Mandela t-shirts en met duizenden vlaggen. Alle leeftijden, gezinnen, bejaarden, blank, zwart, aziaat en alles er tussenin. Zuid Afrika is een regenboog natie en Mandela was van iedereen.

Mandela is niet dood
Met de dood van Mandela had het evenement weinig te maken. Want zoals de verschillende sprekers zeiden; “Mandela is niet dood, hij leeft in ons verder”. Dus was dit een festival om Mandela zijn leven en nalatenschap te vieren. Het publiek was zo uitbundig dat ik vaak vergat wie beter zong en danste, de mensen op het podium, of die naast mij in het stadion. Groepen jongeren dansten door het stadion om het publiek op te jutten. Een ontroerend moment was toen een groep van 500 jongeren op het veld naar een vak van wel 2000 ANC vrouwen toedanste. De jongeren dansten en zongen strijdliederen die hun grootouders zongen tijdens de apartheid. De vrouwen zongen terug. Twee generaties in samenzang en op dezelfde golflengte. De rest van het stadion deed zeker een uur lang joelend mee.

Artiesten zoals Annie Lennox en Ladysmith Black Mambazo waren present en tal van bekende Zuid Afrikaanse artiesten, dichters, politici en sportsmensen. Oude hits van Miriam Makeba werden in een modern jasje gepresenteerd. Ik zat vlakbij een echtpaar uit Argentina en we konden als Zuid Amerikanen alle Makeba liedjes moeiteloos meezingen. Want de strijd van de Zuid Afrikanen toendertijd was van iedereen.

Wat me ook opviel was de massale opkomst van de Kaapse gay-community. In Zuid Afrika geldt gelijkheid voor iedereen, ongeacht ras, geloof en seksuele voorkeur. Het is ook een van de meest progressieve landen ter wereld mbt gay rights. Veel gay bars rondom het stadion hadden roze gekleurde Madiba (de clan naam van Mandela) posters opgehangen om hem te bedanken voor zijn onvoorwaardelijke steun aan gelijkheid, die ook voor hun een beter Zuid Afrika had gebracht.

Kaapstad:indrukwekkend eerbetoon
Kaapstad is de stad waar Mandela 27 jaar lang gevangen is gehouden, de eerste 18 jaar voor de kust op Robben eiland en daarna in Polssmoore Prison. Burgemeester  Patricia de Lille heeft haar stad opgeroepen om het goed te maken met Madiba. “Laat de geschiedenisboeken  Kaapstad vereenzelvigen met de droom van Mandela en niet met zijn gevangenschap” Haar onderdanen hebben hier op overweldigende wijze gehoor aan gegeven. In zoveel winkels hangen posters en staan condoleance registers, wolkenkrabbers hebben metershoge afbeeldingen van Mandela.  Het is een indrukwekkend eerbetoon aan een herdersjongen die zich ontwikkelde tot vrijheidsstrijder, president en wereldleider.

Bevrijdings- en ereliedjes
Tijdens de herdenkingsbijeenkomst bleef het zingen en dansen niet beperkt tot het stadion. Ook na afloop danste iedereen door de straten, de hele regenboognatie zong bevrijdings- en ereliedjes voor Mandela. Ik heb die avond het Zuid Afrikaanse volkslied wel 20 keer gezongen. Een groep gehoofdoekte moslimvrouwen van Aziatische afkomst zong en danste de kenmerkende traditionale hinkstapsprongen van de Zulu’s. Het waren de leerlingen van een Islamitsche middelbare school en hun moeders en docenten. Mandela is onze president, Mandela is onze Tata (vader) zongen ze in het Xhosa, de taal van Mandela zijn volk. Het was toch ook een moment van bezinning.

Na so mi wani dede
Ik kom ook uit een regenboognatie en ook wij hebben op onze eigen manier harmonie gevonden. Maar evenaren we dit? Kan je dit sowieso evenaren? Zuid Afrika heeft enorme problemen; hoge werkloosheid, explosieve HIV cijfers, stijgende criminaliteit, oneerlijk verdeelde welvaart, corruptie. De spanningen tussen blank en zwart EN arm en rijk zijn nog steeds evident. Zuma’s ANC krijgt steeds meer onvervalste kritiek voor hun wanbeleid, nepotisme en corruptie. Maar dat was iedereen in Kaapstad even vergeten, want op woensdag ging het om Madiba zijn long walk to freedom en de droom van een verenigd Zuid Afrika met gelijke kansen voor iedereen.

“Na so mi wani dede”,  dichtte Edgar Cairo eens…zo wil ik sterven, in al mijn grootsheid en Tata Madiba heeft dat zeker gedaan.

Een video verslag is te vinden op: http://www.youtube.com/watch?v=Mpk-DGEvdLc
De vide geeft een indruk van de uitbundigheid die de jongeren initieerden. Op 3:20 kan je me even in beeld zien met mijn rode vest, twee stoelen verwijderd van de meneer in het groen die geïnterviewd werd. Ik heb ook het condoleance register bij het Robben Eiland Museum getekend en zijn cel vol bloemen en kaarsen bezocht.