HAROLD KONING- OPRICHTER EERSTE NAKS KAWINAGROEP 60-ER JAREN

In 1963 kwam ik uit Nederland terug in Suriname, afgestudeerd in Sociaal Cultureel Werk, en trad in dienst van het Ministerie van Onderwijs, afdeling Volksontwikkeling en Volksvorming (V& V). Daar ontmoette ik Eugene Drenthe, voorzitter van NAKS. Het clubgebouw was toen op de hoek Gemenelandsweg en Zwartenhovenbrugstraat, een klein optrekje.
Drenthe met zijn overtuigingskracht en enthousiasme, haalde mij binnen in NAKS, toen nog Na Arbeid Komt Sport. Binnen de kortste tijd werd ik gekozen tot Ondervoorzitter. Intussen werkte ik aan het organiseren van Buurtwerk vanuit V&V.
Mijn voorliefde voor traditionele Surinaams Afrikaanse muziek bracht mij tot onderzoek over dit onderwerp. De enige Kawinagroep toen, met wat bekendheid, was die van “Big Jones”. Ik bezocht vele Kawina en Winti prey, maakte kennis met verschillende uitstekende zangers en drummers en mijn voorstel om een Kawinagroep op te richten in NAKS werd door het bestuur afgewezen.
Dwarsligger die ik ben ging ik toch door, kompleet tegen de draad, want toen werd Kawina met alle negatieve vooroordelen bestempeld als “vernegerd, negerachtig, minderwaardig”
Cultuur was toen alles wat te maken had met C.C.S. aan de Gravenstraat. In 1965 hadden wij een vaste groep en een van de “nette, goed uitziende mensen” uit de gemeenschap, Ir. Anton Rustwijk was zeer ondersteunend.
Het ging uitstekend en in 1966 kort na de oprichting van de Surinaamse T.V. hadden wij ons eerste T.V. optreden via mijn vriend Sally Blik. Na dat optreden kwam alle misverstand, verkeerde informatie, vooroordeel, negativiteit los. Sommige familieleden en vrienden spraken over de schande die ik de familie bracht. “Kun je nagaan, de zoon van Politie Inspecteur Koning, speelt Kawina op blote voeten met angisa op zijn hoofd, op de nationale televisie. Volledig begrip kreeg ik van mijn ouders, en mijn PNR vrienden, hoofdzakelijk Dobru, Bally Brashuys, en Eddie Hoost. In die tijd beleefden wij de periode van dekolonisatie.
Gedurende mijn studie in Nederland heb ik deelgenomen aan verschillende anti koloniale acties m.b.t. Algerije, Marokko, in Parijs, Brussel, en Amsterdam.
Hoe meer kritiek ik ontving hoe meer vastbesloten ik was, en toen kwam via de Stichting Culturele Samenwerking Suriname en Antillen (STICUSA), dank zij het doorzettingsvermogen van Eugene Drenthe, een uitnodiging voor optredens op Curacao en in Nederland. Vanaf dat moment was er constante vooruitgang te bespeuren: de bewustwording van onze eigen cultuur was niet tegen te houden.
Vandaag de dag woon ik in de USA en ben ik nog steeds actief in vernieuwingsprocessen op professioneel gebied, bijvoorbeeld Hypnose, Neuro Linguistic Programming, Mind-Body Medicine, Spirituele technieken (totaal alternatieve werkwijze) in Mental Health, Qigong (4000 jaar oude Chinese zelfgenezingssysyeem) voor vertraging van ouderdom en voorkomen van zogenaamde “ouderdomskwalen” en andere ziektes.