Nieuwe coordinator NAKS Muziekschool Mi Agida

Even voorstellen.
Mijn naam is Maureen Malone, voor sommigen meer bekend als Koenders. Ik ben Gedurende ruim 30 jaar ben ik als dirigent en begeleider verbonden (geweest) aan diverse koren en groepen in Suriname en Nederland. Ik ben zangeres, dirigent, audio engineer arrangeur en songwriter en maak tevens backing tracks.

Dirigent en pianiste
In Suriname begon ik in 1981 als dirigente van het Kanarie Kinderkoor waarmee ik optrad in binnen- en buitenland, onder andere Curaçao en Frans- Guyana. Van 1997-2007 heb ik in Nederland eerst als pianiste en later als dirigent van The New City Voices, een oecumenisch gospelkoor uit Amsterdam Zuidoost, gefungeerd. Hoogtepunten met dit koor waren onder meer het optreden met The King of Rock ’n Soul, Solomon Burke; het zingen van backing vocals voor de Amerikaanse zangeres Leela James, een optreden met het Soweto Gospel Choir uit Zuid-Afrika en optredens met Cosmic Theater met het stuk ‘Crux’ in de Westergasfabriek. Als koordirigenten heb ik verder het dubbel mannenkwartet de Singing Friends en het Gemengd Koor Elkana van de Evangelisch Lutherse Gemeente geleid en was ik vanaf 2004 verbonden aan het koor The Colours of God, het gemengd koor van de Evangelische Broedergemeente Amsterdam-Stad & Flevoland te Amsterdam- Watergraafsmeer. Sinds 2017 ben ik tweede dirigent bij het Maranatha Mannenkoor en dirigent van het Maranatha Jongerenkoor.

Zangeres, trainer, componist, organist, jurylid: Als zangeres heb ik in de close harmony groep Azalee, waarvan ik medeoprichter was, gezongen. Ik organiseerde black gospel workshops en arrangeerde en componeerde diverse nummers. In 2012 heb ik voor de musical Op weg naar vrijheid (tekst Thea Doelwijt, regie Marjorie Boston) de liedteksten samen met Denise Jannah gecomponeerd. Ik was een van de vaste organisten van Wi Eegi Kerki (Evangelische Broedergemeente Amsterdam Zuidoost) en de enige zwarte vrouw die regelmatig op het Mense Ruiter-orgel (bouwjaar 1960) speelde in Amsterdam (de Koningskerk). Ik heb mij ook bezig gehouden met Surinaamse muziek en heb in dat verband het accent gelegd op kasekomuziek, winti- en sokopsalm muziek en heb ik onder meer gezongen als lid van het koor NAKS Kulturu Posu en Muyeye in Nederland.
Voor mijn vertrek naar Nederland jureerde ik als één van de juryleden van het nationaal Scholierensongfestival en was lid van de Vereniging van Surinaamse Musici.

Coördinator van de NAKS Muziekschool Mi Agida
Sinds kort ben ik Coördinator van de NAKS Muziekschool Mi Agida. De muziekschool heeft in november jongstleden een doorstart gemaakt en is met 45 kinderen begonnen in de leeftijdsklasse van 7 tot 14 jaar. Op 3 maart 2018 is een eerste succesvolle leerlingenpresentatie gehouden voor de ouders van de deelnemende leerlingen. De vak onderdelen die wij bieden zijn algemene muzikale vorming (Henna Starke), gitaar (Romeo Kotzebue), stemvorming (ondergetekende), blokfluit (Mildred Reumel en dron (Henk Sacc jr. en Ruben (Stoffy) Muringen).
De opzet is om de kinderen korte cursussen aan te bieden, waarna ze kunnen doorstromen naar een hoger niveau. De groep waarmee we zijn gestart is zeer enthousiast en we starten binnenkort weer met een wervingscampagne.

Nieuwe stagiaire NAKS

Hallo allemaal! Mijn naam is Stefanie Bruggeling (20) en ik mag mijn afstudeerstage lopen in het zonnige Suriname. Ik studeer docent muziek en ga van januari tot april 2018 bij NAKS stage lopen. Ik zal bij de NAKS Muziekschool Mi Agida helpen met een curriculum voor de gitaarlessen. Want hoe kan je in 13 weken de kinderen zo inspireren dat ze het instrument niet meer los willen laten? De gitaarlessen zijn slechts een opzet, als dit blijkt te werken kunnen de ideeën ook bij de overige muzieklessen worden toegepast.

Nieuwe voorzitter van NAKS Kwanzaa

MARJORIE LUCIL PEER
NIEUWE VOORZITTER NAKS KWANZAA

Wie ben ik en wat doe ik? 
Ik ben een lieve, aardige en vooruitstrevende jonge vrouw die dagelijks vanuit haar innerlijke kracht, inspiratie put om grotere hoogten te bereiken. In het dagelijks leven ben ik politie ambtenaar en als junior consultant verbonden aan de Basiton Consultancy Group, een jong en energieke bedrijf dat de focus voornamelijk legt op het bedienen van kleine en middelgrote ondernemingen.

De student in mij! 
In april 2018 studeer ik af bij het FHR Institute of Social Studies, als Master in Bedrijfskunde. Kennisvergaring is voor mij een must. De omgeving is steeds aan het veranderen en als mens moet je mee veranderen!. Hiermee geef ik aan dat wij als mensen niet moeten blijven steken in de tijd. Ga op een verantwoorde wijze mee met de tijd, tegenwoordig is kennis niet eens zo duur.

Hobby’s! 
De boog mag niet altijd gespannen blijven, neen echt niet want “Mai”,zoals ik bekend sta na wan prisiri uma. Wanwan leysi mi e swa mi fesi (zoals het mij soms wordt gezegd, natuurlijk onbewust hoor!) ma….. tan-presi fu ogri nanga fuka no de.
Wie mij kent weet dat ik van gezelligheid houd. Gewoon feesten uit het niets spreekt mij aan. Ik wacht niet op speciale momenten. Verder houd ik van koken. Mijn keuken moet altijd goed voorzien zijn. Mi na bori sma, angri fu bere no sa kiri mi. San mi lostu mi baki sa sori. En over cultuur gesproken, kan het niet anders ik ben erin opgegroeid.

Marjorie als lid van NAKS. 
Tijdens de Politie Spelen, een internationaal evenement waaraan het KPS jaarlijks deelneemt werd aan mij gevraagd om mee te helpen aan de invulling van het cultureel gedeelte. Mijn idee ging gelijk uit naar de Alakondre Dron van wijlen Wilgo Baarn. Tijdens deze mocht ik samen met enkele andere collega’s, waaronder Deryl Contino, Bernice Waal en Burnitia Panka, thans ook NAKSers, participeren tijdens de culturele dans. Om de culturele avond verder inhoud te geven werden culturele en Afrikaanse nummers door ons voorgedragen. Onze performances resulteerden in onze aansluiting bij NAKS via Gerold Yngard, eerst in de afdeling SwitiKawina en thans in NAKS Kwanzaa, na introductie door Raidill Morman. Voor zover ik het weet ben ik het vierde lid van de familie Peer, (naast Beatrixe, Joan en Eric, allen wijlen) dat zich aangesloten heeft bij NAKS. Mijn participatie in de organisatie zal zeker één zijn die van meerwaarde is.

Voorzitter Naks Kwanzaa. 
Sinds februari 2018 ben ik voorzitter van de NAKS Afdeling Kwanzaa. In die hoedanigheid zal ik de nadruk leggen op cultuurbewustzijn en cultuuroverdracht, middels zang en dans. Ik zal mij altijd laten leiden door de geldende normen en waarden van NAKS laten leiden. De groepscohesie zal ik blijven stimuleren en ik zal trachten om altijd een voorbeeldfiguur te zijn en te blijven. Het uiteindelijke doel moet er één zijn een die in lijn staat met het doel van NAKS, waarbij de voordelen zich niet mogen beperken tot de afdeling zelf maar voor de gehele organisatie moeten gelden.

Nick & Simon: De Muzikale Droom

Nick & Simon reisden samen met hun beste vriend en gelegenheidsmanager Kees Tol naar Suriname om te kijken of ze daar opnieuw konden doorbreken. Tien jaar geleden stond het duo hier op nummer 1, met hun liedje Steeds Weer, maar sinds die tijd zijn ze niet meer terug geweest. De artiesten hadden zichzelf tijdens deze muzikale reis twee doelen gesteld: proberen om opnieuw een nummer 1-hit te scoren en een groot optreden geven voor de Surinaamse bevolking.

In aflevering 3 was NAKS Kaseko Loco te zien!

Wilgo Baarn: speech presentatie boek (VI)

Boekpresentatie Wilgo Baarn, alakondreman
15 januari 2018-Naks

Ik zou eigenlijk heel lui doen, en gewoon mijn tekst die in het boek staat voorlezen. Maar toen realiseerde ik me: de mensen die vandaag hier zijn hebben die tekst of in de krant gelezen, of hoorden het op de singi neti, of ze nemen straks het boek mee naar huis.
En luiheid tentoon stellen op een gelegenheid waar we Wilgo gedenken: dat doe je niet. Daarom een ander verhaal.
Op een dag, heel lang geleden, reed ik met Wilgo naar het huis van Henk Tjon voor een bespreking- Rufus Collins was op bezoek in Suriname en we hadden woeste plannen. Voor de mensen die hem niet hebben gekend: Rufus was samen met Henk Tjon de oprichter van De Nieuw Amsterdam, het eerste multiculturele theatergezelschap in Nederland. Theater voor niet-witte mensen dus.

Maar belangrijker is: Rufus was een grote zwarte Amerikaan. Eén die lang in Engeland had gewoond, en die dat deftig Engels accent vooral tevoorschijn toverde als iets hem niet beviel. Ook een man die ijdel was- heel erg ijdel.
Hoe ijdel, vraagt u me?
We stapten de auto uit, maakten de poort open en zagen Rufus in zijn witte jockey op een baddoek liggen in die enorme tuin op Clevia. Rufus, wat doe je nu! riep ik.
I want to be black, Sharda, antwoordde Rufus, I want to be a pure black beauty.
Ik kende Rufus nog niet echt goed, ik was jong, en niet echt zwart, dus ik stond met mijn mond vol tanden. Geconfronteerd met een zwarte-mensen-identiteit- en- kleur-ding waar ik echt geen antwoord op had. Van alles ging door mijn hoofd: moet ik beamen dat streven naar pure zwartheid een fantastische bevestiging was van een trotse identiteit? Moest ik bewijzen hoe goed ik die drang naar afzetten tegen witte-mensen-schoonheidsidealen kon begrijpen? Ik bedoel: ik studeerde Sociologie, dus ik had best wat lange woorden die ik kon gebruiken om indruk te maken en duidelijk te maken dat ik echt wel op mijn plek was tussen deze mannen die zoveel meer wisten dan ik en zoveel meer met elkaar gemeen hadden dan ik ooit zou hebben.
Ik hoefde dat allemaal niet te doen, want naast me lag Wilgo in een deuk. Maar je bent al zwart, hikte hij, en je gaat zo overgeven van de zonnesteek die je gaat krijgen.

Zo relaxt kon Wilgo omgaan met datgene waar hij en Friede hun leven aan besteedden: de identiteit en cultuur van Afro-Surinamers bewaren, en ontwikkelen. Voor hun geen preken, en hokjesdenken, maar juist een open, en eerlijke blik, ook naar hunzelf. En altijd, altijd, die humor.

Terwijl ik dit schreef dacht ik eraan hoe frappant het is dat zijn dochter Jennifer, toen we elkaar leerden kennen niet al te lang geleden, mij ‘Mevrouw’ noemde. Waarom doe je dat, vroeg ik, we verschillen niet zo heel erg veel in leeftijd.
Maar ze vond het toch even wennen, want ze kent mij van haar vader en moeder. En ik realiseerde me net een uur geleden: niet alleen werd ik door de Baarns opgenomen in de grote Afro-Surinaamse familie ondanks mijn overduidelijk niet Afro-Surinaamse afkomst, maar ik werd altijd als gelijke behandeld, en nooit als een piepkuiken dat getolereerd moest worden.

De afgelopen jaren heb ik, vanuit mijn werk bij Stichting Projekta, heel veel gewerkt met de jongerenafdeling Naks Wan Rutu, en oh, wat ben ik trots op wat ze doen, en hoe zij zijn gegroeid. En ik hoop dat Friede en Wilgo dat ook hebben gezien, en denken: Sharda heeft haar ereschuld aan Naks betaald.

Wilgo Baarn: speech presentatie boek (V)

Presenatie gedenkboek dhr Wilgo Baarn 15 januari 2018

Goedenavond,

Zoals aangekondigd ben ik hier namens het Assuria Community Fund.
Het ACF is opgericht bij het 25 jarig bestaand van Assuria N.V. in 2016.
De stichting heeft ten doel het bestemmen van gelden voor donaties ter ondersteuning van projecten die een sociaal maatschappelijk doel in onze gemeenschap dienen.

Het Fund zet zich in voor programma’s met een duurzaam karakter en voor kwetsbare doelgroepen in de samenleving, om zodoende met de uitvoering van de projecten het welzijns niveau van deze groepen te vergroten. Wij kiezen er daarbij voor om een samenwerking aan te gaan met maatschappelijke organisaties gevestigd in Suriname.

Toen het ACF benaderd werd voor het doen van een donatie aan een gedenkboek over Wilgo Baarn vroegen we ons in eerste instantie af of we hierin mee zouden gaan. Wij hadden net daarvoor namelijk ook de toezegging gedaan aan een ander gedenkboek van een organisatie die al 75 jaar actief is binnen de Surinaamse maatschappij. Weer en gedenkboek was de eerste gedachte.

Tegen Wilgo Baarn, de oprichter van onder andere de Alakondre-Dron, zeg je geen “nee”. En na het onderzoeken van wie Wilgo Baarn was en wat hij betekend heeft voor cultureel, maar ook voor maatschappelijk, Suriname, was de beslissing om een bijdrage te leveren aan dit boek als snel gemaakt. Een man die zich zo verdienstelijk heeft gemaakt voor de totale Surinaamse gemeenschap die verdient op zijn minst een plek in onze geschiedenis. En een gedenkboek leek ons een goed medium voor deze grote Surinamer.

Ik feliciteer de Volkshogeschool NAKS met dit gedenkboek en zeg hen dank hiervoor.

We zijn enorm blij dat wij onze ondersteuning hebben mogen geven aan dit eerbetoon aan een bijzonder mens. Wij hopen dat dit gedenkboek een impuls zal geven aan anderen en hen zal inspireren om het cultureel werk dat Wilgo Baarn op gang gebracht heeft voort tezetten. Al dan niet of haar /zijn eigen manier. Laten we allemaal gesinpireerd raken om Suriname op ons eigen manier trots uit te dragen, om ons eigen uniek “ding” kenbaar te maken aan de wereld en in stand te houden, voor ons zelf, voor Suriname, voor Wilgo Baarn.

Januari 2018
Monique Bueno de Mesquita
Pennigmeester Assuria Community Fund

Wilgo Baarn: speech presentatie boek (part IV)

Toespraak bij Launch Boek: “Wilgo Baarn, een Ware Ala Kondreman”.

Goedenavond, geachte aanwezigen. Mijn naam is Duncan Brunings. Het is mij een genoegen vanavond de Staatsolie Foundation te mogen vertegenwoordigen. Ik doe dat samen met mijn mede-bestuursleden Steven Alfaisi, en Iris Giliad die de liaison voor dit project met NAKS is geweest.

“Wilgo Baarn, een Ware Ala Kondreman”. Wijlen Wilgo Baarn is de NAKS familie dierbaar. Dat is niet alleen in woord, maar méér nog in daad merkbaar. Het bestuur van NAKS heeft zich kosten noch moeite gespaard om verschillende actoren met zich mee te krijgen, om Wilgo Baarn als cultuur- icoon te vereeuwigen. En terecht. Ook de Staatsolie Foundation was overtuigd na het lezen over zijn levensloop en zijn bijdrage aan de Surinaamse cultuur, op nationaal, regionaal en internationaal niveau. Wij voelden ons geroepen om dit project mede te ondersteunen.

De ‘Staatsolie Foundation for Community Development’ financiert gemeenschapsprojecten in de categorieën: gezondheid & veiligheid, milieu, kunst & cultuur, energie, en ondernemerschap. De publicatie van dit boek valt binnen de categorie Kunst en Cultuur, het vastleggen van immaterieel cultureel erfgoed, en educatie, en voldoet aan de eis van duurzaamheid.

Vanwege de beperkte middelen van de Foundation, is het streven, dat Organisaties zoveel als mogelijk co-financiering zoeken, en waar mogelijk een eigen bijdrage te leveren. NAKS, met een voorzitter als Siegmien Staphortst, heeft in ruime mate aan deze voorwaarden voldaan, en het succes is dan ook niet uitgebleven. Het ‘Assuria Community Fund’ is de co-financierder bij dit project en daarnaast heeft ook NAKS zelf zich ingezet.

Het bestuur van de Staatsolie Foundation wil NAKS, de totale samenleving, en in het bijzonder de familie en vrienden van wijlen Wilgo Baarn, feliciteren met de publicatie van dit boek over hém, onze culturele Ambassadeur, van wie wij vandaag de verjaardag herdenken, en wie wij tegelijkertijd mogen vereeuwigen met de realisatie van dit boekwerk. Ook complimenten aan de schrijvers, Chandra van Binnendijk en Marijke Visser. Wij spreken de hoop uit dat met name jonge kunst- en cultuurbeoefenaars geïnspireerd zullen raken bij het lezen van dit boekwerk, zodat er nog méér grote zonen en dochters in de kunst- en cultuurwereld mogen uitgroeien.

Dank u. (Geschreven door Iris Giliad, redactie Duncan Brunings).

Wilgo Baarn: speech presentatie boek (part III)

SPEECH LAUNCH / VERJAARDAG WILGO BAARN. 15 januari 2018

Anana Sayse Keduaman Keduanpon. Noti e pasa sondro Krakti Anana.
A Krakti Disi e meki wi ferstan dat dede a no a kaba fu libi.
A yeye fu Wilgo Baarn froysi go na a futu fu Anana Saysi.
Wi e bribi dati a bigi Brada no kaba ete na ini grontapu. Wi e bribi ini a krakti fu san a e teri now fu un dede bigiwan. Wilgo, Yu libi grontapu ma Yu de ete.

Den koni nanga den sabi zijn er voor altijd; in ons heden en ook in de toekomst.
A rutu f’a bon de ini En anu. Na wan rutu di tay stefstefi ini a gron fu wi Sranankondre. En den wwiri de na wi anu.

Wilgo. Wi sa tan memre yu ini ala den fasi fa wi sabi yu: Leki papa, omu, collega, singiman, dansiman, bigi famiriman, stonfutu fu Naks, kortom EEN RASECHTE SURINAMER, een ware ala kondreman.

Bigi Yeye! Ala kondreman Wilgo Baarn tide na Yu dey.

U hebt zich beziggehouden met de vorming en de binding van Cultuur Suriname.
Zie maar onze erfenis; de formatie van de ala kondre-dron, die jij leidde en waar jij de bedenker van bent geweest. Zie daar de inspiratie die je in stopte om de Surinaamse cultuur tot een gedachte te smeden. Hier bent u geen goudsmid geweest, maar wel een cultuursmid.

Wie kent de begeestering van onze alakondre-man Wilgo Baarn niet in de vele toneelstukken en al wat hij nog meer deed.
Hij wist zijn kennis en zijn weten (en koni nanga en sabi) op zijn eigen manier over te brengen, die uit te beelden en zo een ieder, die samen met hem werkte te boeien. A ben abi en ini en anu fu ben tay ini yeye kon na wan di ben wroko makandra nanga en.

AY! WAN TRU TRU KULTURUMAN / WAN BIGI BASI NA WI MINDRI.

Wé! den fraga fu yu yeye, den koni nanga sabi no sa kaba way na wi mindri.
Krakti wi e begi gi na organisatie Naks fu san den e du en san de ete fu du.
Awinsi bigi skwala de, den wroko-anu fu naks sa ferstan makandra en wroko go miti a succes. Niets moet jullie uit de weg doen slaan.

Samenwerken, Respect hebben voor de totale Creatie.het totale Bestaan.

Krakti, sabi nanga koni fu den rutu f’a bon wi e kisi fu Anana Keduaman Keduanpon.

Met het vertrouwen in Anana, het vertrouwen in jezelf nanga, ini den kabra nanga den bun yewe, wi e bribi dati a wwiri naks sa gro kon lepi na a bon.

Naks krakti en goede samenwerking in ala sa un sa du.
Krakti Anana de nanga wi, e wroko ini wi en WI MU GRABU EN.

Dorenia Babel
OKOMFO FU KONDRE
15. 01.2018

Wilgo Baarn: speech presentatie boek (part II)

Toespraak van de Minister van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur, ad interim, bij de presentatie van het boek “Wilgo Baarn, Een Ware Alakondreman”, maandag 15 januari 2018, in NAKS.

Geachte hoogwaardigheidsbekleders, besturen van organisaties, Naks-bestuur en leden, de schrijvers, familie, genodigden, Dames en Heren.

Met de titel van het nieuwe boek “Wilgo Baarn, een Ware Alakondreman” is er niets teveel gezegd.

Oom Wil was inderdaad een duizendpoot. Hij was een voorbeeldfiguur, en dit wordt o.m. op prominente gedemonstreerd door zijn positie in de Iconen kalender van Naks.

Deze positie is niet van de een op andere dag tot stand gekomen, dit is het resultaat van vorming, educatie, motivatie, inspiratie en volharding, dat begon toen Zijn zus en broer, beiden leden van Naks, hem als tiener meenamen naar verschillende NAKS activiteiten.
Hij heeft bij Naks de gelegenheid gekregen om niet alleen zijn roots en culturele achtergrond te bestuderen. Dankzij het rijke aanbod van NAKS, werden zijn andere talenten ontdekt en ontwikkeld, bijvoorbeeld op het gebied van muziek, sport, theater, regie en vooral leiderschap!

Met zijn vrienden en collega’s wijlen Henk Tjon en oom James Ramlal, heeft oom Wilgo Baarn zich erg verdiept in de culturele karakteristieken van ons land, en zowel individueel als gezamenlijk hebben ze producties geïnitieerd, ontwikkeld en uitgevoerd die veel furore hebben gemaakt op verschillende nationale, regionale en internationale evenementen bijvoorbeeld op Carifesta. Naar mijn mening is het hoogtepunt van deze hechte vriendschap en samenwerking de oprichting van onze Alakondre Dron Ensemble. Het was een genot om oom Wil met de groep te zien optreden, hij was een kundige, strakke, maar ook grappige dirigent, echt enig in zijn soort.

Ik geloof in de kracht en invloed van Cultuur en wel zodanig dat ik ervan overtuigd ben dat de verworvenheden van cultuuriconen als oom Wil ertoe hebben bijgedragen dat Suriname , vertegenwoordigd door onze president, Desi Delano Bouterse, thans portfoliohouder is van o.m. cultuur in zowel de Caraïbische (CARICOM) als Latijns Amerikaanse regio (UNASUR).

Ik herinner u eraan dat Oom Wilgo Baarn, los van zijn zovele activiteiten jarenlang betrokken is geweest was bij de ontwikkeling van cultuurbeleid door de overheid, en wel als hoofd van de afdeling Culturele en Creatieve Vorming van het Directoraat Cultuur, gevestigd op het Fort Zeelandia Complex. Hierdoor heeft hij in verschillende districten, dorpen, polders, plantages, kampongs zijn kennis overgedragen en ook talenten ontwikkeld.

Na dit alles zo genoemd te hebben, vraag ik mij af: Hoe vat je je nou alle verworvenheden van oom Wil samen in 1 boek??
Hoewel ik niet twijfel aan de kundigheid van de schrijfsters van dit boek ben ik toch heel benieuwd naar de wijze waarop zij het leven en de werken van oom Wil hebben (samengevat ) verwerkt.

Ik feliciteer de moederorganisatie NAKS met deze mijlpaal, alweer een bijzondere realisatie, Naks familie. Ook de felicitaties aan de familie Baarn, cultuurvrienden, in binnen en buitenland.

Deze felicitaties spreek ik uit namens minister Pengel ad interim van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur en alle medewerkers van de directoraten Onderwijs en Cultuur.

Ik dank u.

Mag ik de hoop uitspreken, dat dit boek inderdaad zal bijdragen tot een verhoogd bewustzijn en een grotere saamhorigheid ten gunste van de opbouw en natievorming van ons geliefd Suriname. Mag ik U succes toewensen met de uitgave van dit boek.

Ik Dank U.

Wilgo Baarn: speech presentatie boek (part I)

Goedenavond familie en vrienden van Wilgo,

Van elk project waar je aan meewerkt neem je iets mee. Wanneer je een boek maakt over Wilgo Baarn, dan weet je van te voren dat je daar geestelijk en spiritueel rijker van wordt. Terwijl ik nadacht over vanavond was dit de vraag die ik mezelf stelde: wat is het precies dat ik geleerd heb door dit project?

Voor het boek hebben Chandra en ik gesprekken gevoerd met Wilgo. Gesprekken over de vele zaken die Wilgo bezig hielden. Achteraf gezien besef ik hoe ook toen weer Wilgo degene was die de touwtjes stevig in handen had. Hoe alles aan bod is gekomen wat hij wilde bespreken. Veel van de gespreksonderwerpen draaiden om zaken die ook mijn passie hebben. Dat gaf vaak gevoelens van herkenning, en vervolgens erkenning. Dat deze cultuurgoeroe, deze alakondreman, er vaak precies hetzelfde over dacht als ik, dat deed me zo goed. Ik lees wat stukjes voor over wat Wilgo te zeggen had over CARIFESTA.

“Het belang van CARIFESTA, wat niet echt tot zijn recht gekomen is, is de ontmoeting van artiesten uit het Caribisch gebied. Maar het gaat moeizaam; iedereen is op zijn eigen manier bezig. CARIFESTA IV op Barbados, in 1981, daar heb ik de beste herinneringen aan. Ik heb daar gezien dat als je met een groep op pad gaat en je blijft een dag, dan heb je geen ervaring. Ga je overnachten, dan heb je iets meegemaakt met elkaar. Ga je en blijf je een week dan ben je in een leerschool geweest. Mensen hun karakters ontpoppen zich na drie dagen. Op de derde dag, dan zie je de ware persoon. En op de vierde dag, dan zie je de ware aard. Mensen beginnen te zeuren, tonen hun ware karakter, je moet ingrijpen. Op Barbados gingen we met de hele groep naar een plek. Alleen artiesten en een paar culturele toeristen. Dat was een echte belevenis.”

Wilgo zei ook:
“CARIFESTA is voor mij ook altijd een leerschool geweest wat organiseren betreft. Je moet vanaf de voorbereidingsfase al de touwtjes in handen hebben. Je moet aan het juiste touwtje trekken. Het grootste probleem zijn de mensen die de plaats van de artiesten innemen zonder iets te doen.”

En het laatste citaat dat ik jullie wil voorhouden:
“Het was heel mooi om het Caribisch gebied mee te maken. Het zou me niet zoveel doen als ik het in Zuid-Amerikaans verband deed. Wij hebben meer gemeen met het Caribisch gebied. Het podium in de regio was voor mij veel belangrijker dan Nederland. Je had vergelijkingsmateriaal. Daar heb je de kans Suriname op een andere manier tentoon te stellen, anders dan op een podium in Nederland. Eigenlijk is dat dus waar CARIFESTA voor is opgericht. Zodat de Caribische landen elkaar zouden ontmoeten om zo misschien een eenheid te gaan vormen en naar elkaar toe te groeien. Dat was ook mijn drijfveer, om die andere artiesten te ontmoeten, van elkaar te leren …”
Met deze uitspraken raakt Wilgo zo veel punten die ik met hart en ziel onderschrijf.

Namelijk, dat je in dat ding moet duiken, je moet een paar dagen met elkaar leven, zijn, werken, lachen, huilen om écht een ervaring te hebben, een letterlijke beLEVENis die je dan ook je verdere LEVEN bijblijft. Zoals wat hij beschrijft over Barbados.

Nog zo een punt waarin ik mij helemaal terug kan vinden: dat CARIFESTA op de eerste, tweede en derde plaats iets zou moeten zijn voor de artiesten en niet voor de mensen die de plaats van artiesten innemen. Voor die mensen zou het een voorrecht moeten zijn om te mogen meekijken, heel stilletjes en bescheiden, naar het samenzijn van de artiesten.

En ten slotte, ook een gedeeld stokpaardje: dat we zoveel gemeen hebben met de regio en Wilgo’s drijfveer om een werkelijke ontmoeting te hebben met artiesten uit de regio.

Zoals ik al zei: dat alles gaf mij een gevoel van herkenning en erkenning. Maar … ik heb hier nog iets veel belangrijkers van geleerd. Wilgo vertelde zijn verhalen met verve, zonder terughoudendheid, hij was ook recht voor zijn raap. Maar geen moment was hij verbitterd of teleurgesteld of moedeloos. En dat, dat is een grote les en grote inspiratie voor mij geweest die ik mee heb genomen en die ik mijzelf elke dag voorhoud. In feite was Wilgo’s les in de moed nooit opgeven, elke dag weer een nieuwe kans geven een reminder. Ook mijn vader, die net als Wilgo’s vader veel te jong is overleden aan malaria, had zo een positieve levenshouding. En zo is er weer een cirkel rond. Is er weer een verbinding gelegd tussen twee ogenschijnlijk losstaande punten in mijn leven. Twee draden, en meer, in het weefsel van mijn leven met elkaar verbonden …
Daarmee komen we op een ander inzicht dat me is gegeven door de gesprekken aan de Drambrandersgracht. Ik vertelde aan Clifton over hoe vertrouwd Wilgo – en Friede – mij altijd zijn geweest in de afgelopen twintig jaar. In het geheim, want ik betwijfelde zeer of dat gevoel wederzijds was. Ik begreep het ook niet echt, want hoe goed kenden wij elkaar immers, maar zij voelden beide als familie voor mij. Door de gesprekken die we hadden, is dat gevoel alleen maar sterker geworden. En bevestigde Wilgo dat de stem van je gevoel vaak wel de waarheid spreekt, en dat je daar veel meer op mag vertrouwen dan ik voorheen deed.

Bij zijn 71ste verjaardag boden we hem een voorproefje aan van dit boek, aan de Drambrandersgracht. Op een gegeven moment legde hij uit aan het kleine gezelschap dat daar was wie ik was. “Zij, zij is …” en hij pauzeerde even terwijl hij met een warme blik naar me keek, “… wat zal ik zeggen, zij is een huisbeest!” Zelden heb ik mij meer ontroerd gevoeld dan toen.

Dus: nooit opgeven, elke dag een nieuwe kans en altijd vertrouwen op de stem van je hart.

Mede dankzij zijn eigen lessen hebben Chandra en ik dit project tot een mooi einde kunnen brengen. Met dank aan fantastische mensen als Claudett de Bruin en Journy Trotman en natuurlijk onze lieve Siegmien Staphorst. Gran tangi! En jullie weten het dus: de regie, die was in handen van onze onvergetelijke Wilgo Baarn.