Website Stichting NAKS Nederland

www.naksnederland.nl
(klik op afbeelding)

 

Zaterdag 7 juli  2018 was het precies een jaar geleden dat oom Wil(go) Baarn is komen te overlijden. Op deze dag stonden wij wederom stil bij deze gebeurtenis. Ete w’e firi sari dati un no man miti libi libi nanga oom Wil. Ma un sa tan memre en tapu na fasi di a ben de. Un sa ten memre oom Wil bika a libi moi nanga gudu tori gi wi na baka.

Vandaar dat dit ook een mooi moment was om de website van stichting NAKS Nederland te lanceren; een eerbetoon aan onze eigen oom Wil(go) Baarn. Wilgo Baarn een ware alakondre man.

Bezoek deze website en doe suggesties!!

Presentatie “Kriyoro Wiki!”

Presentatie verzorgd door Sherida Mormon, ter gelegenheid van de NAKS Gran Taki Tangi op 1 juli 2018 te Fort Zeelandia

Geachte aanwezigen, goedemorgen.

De naam Kriyoro Wiki is bedacht door de jongeren van NAKS en is geïnspireerd door de persoonlijkheid van de Kriyoro Mama. Deze mama paste op de kinderen van de tot slaaf gemaakten en zelfs op kinderen van de slavenmeesters. Ze was zorgzaam, wijs, opvoedend, bracht rust, zorgde voor saamhorigheid, versterkte en gaf advies. Een sterke en trotse persoonlijkheid met een geweldig doorzettingsvermogen, bewust van haar eigen waarde en eigen kracht. Ze wordt gezien als een persoonlijkheid in balans. Immers zouden kinderen niet aan haar zorg worden toevertrouwd. Uit deze sterke persoonlijkheid kunnen wij als nazaten leren en kunnen haar beslist als rolmodel voor onze generatie en de generaties hierna stellen.

Geïnspireerd door deze gedachtegang zouden ook wij – en velen van u doen dat al – moeten kijken naar en leren van de overlevingskracht van de tot slaaf gemaakten tijdens de slavernij en direct erna. Hun capaciteit om het hoofd te bieden aan de drastisch veranderde omstandigheden is niet mals. We moeten dus niet alleen de focus leggen op de katibo, maar ons zelf de volgende vragen stellen:

  1. Wat kunnen we leren uit die periode en meenemen in ons dagelijks leven, voor nu en voor de toekomst?
  2. Wat moeten we beslist aan onze kinderen en kindskinderen overdragen?
  3. Wat moeten we ook leren loslaten?

In geval van de slavernij is een mensheid in generaties van 300 jaar collectief systematisch geestelijk en lichamelijk kapot gemaakt. door vernedering, marteling en uitbuiting waarbij er zielsverwonding plaats heeft plaatsgevonden. Anderen zijn gevlucht naar onbekende bossen in een totaal onbekend gebied. En dit is niet eens zo lang geleden: 155 jaar. Eigenlijk 145 jaar.
Dus mijn bet-overgroot moeder was een slavin. Een relatief korte tijd.
Niet zomaar wordt er dus gesteld dat ons slavernij verleden invloed heeft op ons.

Ik wil aan de hand van hedendaagse theorieën over gedragswetenschappen en sociaal- economische ontwikkeling mijn relaas voortzetten (hypothese maken).

De wetenschap geeft het volgende aan:

  • Gedrag of levensstijl die ontwikkeld is in een bepaalde periode wordt overgebracht naar de volgende generatie. Dus we worden op een bepaalde manier opgevoed vanuit die gevormde inzichten/levensfilosofieën van onze ouders en voorouders.
  • De wetenschap geeft verder aan dat eigenschappen van onze ouders en voorouders ook in onze genen zitten. D.w.z. we nemen ze onbewust mee in ons gedrag.
    Dit gedrag verandert naarmate de tijd verstrijkt en wij in contact komen met andere levensstijlen en informatie. We verkrijgen andere inzichten.
  • Gedragswetenschappers geven ook aan dat we gedrag ook bewust kunnen veranderen door daarvoor te kiezen. De verandering kan bereikt worden door een bepaalde discipline in te bouwen en daardoor een andere levensfocus/levensfilosofie te creëren. Door jezelf te trainen in het bewust op zoek te gaan naar informatie en positieve voorbeelden in de samenleving, kies je ervoor bewust te veranderen.

Nu! Wanneer wij stellen, voelen en zien dat de slavernij heden ten dage nog invloed heeft op ons als Afro-Surinamers en op de Afrikaanse diaspora in de wereld en we dat ook nog kunnen staven aan de hand van collectieve cijfers met betrekking tot:

  1. onze drop-outs,
  2. de werkloosheid,
  3. en de sociaal- economische welvaartsstatus.

Dan is het wellicht van belang dat we erkennen dat er iets mis is. Maar van GROTER belang is dat wij weten dat wij in staat zijn dit te veranderen.

Maar net zoals de slavernij een systematisch georganiseerde en collectieve aanpak had, evenzo zal de aanpak voor verandering in de basis systematisch moeten zijn, willen we collectieve sociaal-economische welvaartsresultaten bereiken voor onszelf.

In mijn heel relaas heb ik 2 termen laten vallen

  • Andere levensfilosofie
  • Systematische en collectieve aanpak

Wat is een andere levensfilosofie? Is deze überhaupt nodig? Wat was de levenshouding van de mens die tot slaaf was gemaakt?. Waar kunnen we van LEREN en behouden maar wat MOETEN we loslaten en veranderen?

U kunt zich voorstellen, dat de levensfilosofie/ levenshouding in die periode zich vooral kenmerkte door overleving: “the survival mode”. Gegeven de duur en de mensonterende vorm van de slavernij zou je zelfs kunnen zeggen: een bewonderingswaardige, in die tijd, bovennatuurlijk doorzettings- en uithoudingsvermogen! Dit is een van de belangrijke kenmerken van de “survival mode”.

Andere kenmerken zijn:

  • “Survivors” wachten niet op anderen om ze te redden!
  • Ze kunnen dis-connecten d.w.z. loskoppelen van de werkelijkheid
  • Ze zoeken eigen motivatie om te leven. Eigenlijk is hun enige motivatie: overleven en zoeken naar diverse (oplossings)methoden om dat te doen: liederen, zang en dans. Hun eigen vorm van therapie is ontwikkeld.
  • Figuurlijk alsook letterlijk vluchten uit de situatie om de erbarmelijke en onmenselijke toestand te kunnen overleven.
  • Gevoeligheid om uitgespeeld te worden- angst- en paniekreacties. Omdat overleven de enige weg was maakte het je ook gevoelig om uitgespeeld te worden

Wat geconcludeerd moet worden: het was een absolute traumatische periode en de Afrikaan in diaspora in Suriname heeft het overleefd.

Wat moeten we doen met deze informatie?

We kunnen een paar van deze eigenschappen heden ten dage goed gebruiken: doorzettingsvermogen, zelf motivatie, niet wachten op anderen om je te redden.

Wat we MOETEN LOSLATEN als collectief is de toen noodzakelijke levensstijl, gericht op puur het overleven. “Survival Mode”.

Als wij zowel individueel als in collectief verband ons richten op puur het overleven, is onze sociaal-economische plek als collectief op de huidige maatschappelijke ladder niet vreemd.

  • Ons collectief business model is dan eerder hossel of ontstaan uit een pure noodzaak maar bereikt zijn plafond snel en kent geen verdere groei.
  • Onze organisaties zullen zwak zijn als ze alleen gericht zijn op survival en volledig afhankelijk van 1 leider. Die zich dan in zo een bedrijfscultuur meer opstelt als eigenlijke eigenaar
  • In survival mode kan je gemakkelijk uitgespeeld worden en is het wantrouwen groot

We moeten dus uit de “survival mode” en moeten naar een levensfilosofie, levensstijl van generatie overstijgende groei en ontwikkeling. Waarbij we ons eigenschappen, zoals doorzetten en zelfmotivatie – die zich extra hebben gemanifesteerd tijdens de slavernij- weer eigen maken.

Een ander woordcombinatie welke ik heb gebruikt is systematische en collectieve aanpak. Willen we collectieve sociaal-economische groei en welvaart bereiken, dan zal het niet iets moeten zijn van een persoon of een individuele organisatie die vandaag opstaat en zegt dit is genoeg! De aanpak van de overheersing en het opdringen van de slavernij was ook nooit een individuele actie.
Het zal een collectiviteit van organisaties MOETEN ZIJN die aangeven “dit is genoeg”. En systematisch als een business case uitwerken hoe wij in Suriname de collectieve sociaal- economische groei van de nazaten willen bereiken.

We hebben een aantal organisaties en personen die zich cultureel of sociaal economisch inzetten voor versterking van Afro-Surinamers. Er is reeds een hoop baanbrekend werk verricht, met name op sociaal en cultureel-educatief gebied. Het zijn Initiatieven en acties die hebben geleid tot een zekere mate van bewustwording en lotsverbetering heden ten dage. Deze acties hebben ook bijgedragen tot mijn vorming tot uw vorming en de vorming van vele anderen, waardoor we anders denkend zijn geworden.

Maar er moet meer en veel meer collectiever en systematischer tewerk gegaan worden voor het vergroten van welvaart en welzijn van een belangrijk deel van de Afro-Surinaamse samenleving.

We noemen nu: de Kriyoro Wiki als een van de cluster initiatieven. Het moet een paraplu organisatie worden waarbij we onszelf zodanig organiseren dat wij er allemaal voordeel aan de activiteiten rond de herdenking van de afschaffi.ng van de slavernij. De voordelen zijn o.a.:

  • Kostenbesparing
  • Afstemmen van evenementen op elkaar, dus efficiënter
  • Het bereiken van schaalvoordelen. Wanneer je gezamenlijk promoot en de periode in Suriname markeert als de periode om “ Afrikaanse diaspora cultuur te ervaren” is de kans om toegang te hebben tot een uitgebreide markt veel grote. Je kunt samen veel meer en veel grotere groepen bereiken dan wanneer je in eentje of apart de zaak wilt aanpakken.
  • De basis leggen voor en het ontwikkelen van de creatieve industrie.
    Door de gedeeltelijke omschakeling van puur cultuur naar cultuurtoerisme.

D.w.z. terwijl we 1 juli terecht herdenken en ons bezinnen, kunnen we tegelijkertijd deze periode als een collectiviteit, commercieel aanpakken en dus een toerisme product lokaal en internationaal aanbieden. We maken dus een systematische omslag van een pure consumptieve periode naar een productieve periode. VOOR ONSZELF.

  • Grotere toegang tot het financieren en ontwikkelen van eigen financieringssystemen.
    Wanneer je werkt naar deze periode toe, zal jij je uiteraard ook kwalitatief moeten profileren en zullen educatieve en financieringssystemen ‘in place’ moeten komen om dit traject te dragen. Er zijn diaspora financieringssystemen die niet onbekend zijn in de wereld. Afro diaspora systemen ook niet. Tegelijkertijd zullen bij een gedegen kosten-baten analyse, de organisaties zelf aan hun eigen verduurzaming kunnen werken.

Een systematische collectieve aanpak vereist:

  1. Duidelijke focus/ richting
  2. Een lange termijn groeivisie
  3. Duidelijke strategische doelen
  4. Noodzakelijke partners
  5. Heldere actieplannen en bedrijfsmatige organisatorische inrichting
  6. Een heldere investerings- en verdienmodel
  7. Reguliere evaluatie en bijsturing.

Verandering van de collectiviteit van ons als Afro-Surinamers vereist dus en dat wil ik benadrukken:

  • Samenbundeling, maar niet zomaar. Eigenlijk meer clusteren van organisaties op basis van wederzijdse belangen. D.w.z. in alle samenwerkende organisaties moet er een vorm van waarde creatie zijn ( win /win). De samenwerking moet een economische waarde keten zijn, waarbij elke organisatie een belangrijke schakel is. Dati wan taki mi e du disi, yu e du dati, ala suma abi en wroko fu du.
  • Die ketting waaraan we geketend waren, zetten we dus om als een sterke verbinding met elkaar om met verenigde krachten gezamenlijke doelen te bereiken. A keti dati no e koti
  • We moeten als cluster organisatie(s) ook die transitie maken van een overlevings- en verzorgingskarakter naar innovatie en groeikarakter. Dit eist weliswaar een andere vorm management en leiderschapsstijl.
  • Wij moeten als individuele organisatie in clusterverband een investerings- en verdienmodel ‘in place’ hebben en die implementeren.
  • Het uitwerken van financieringsmodaliteiten, omdat toegang tot financiering nog wel altijd een uitdaging is; als je geen geld hebt/ onderpand, kom je vaak ook niet in aanmerking voor financiering. Vergeet in deze de kasmoni niet, welke op een gegeven moment ontwikkeld was. Een geweldig systeem van onze voorouders om geld aan de kant te zetten. Alleen heeft het nu vooral een consumptief karakter. Die omslag moeten we maken om het geld productief in te zetten: a moni musu meki pikin.
  • Educatie en informatie. We moeten kennis met elkaar delen voor verdere groei en ontwikkeling van ons volk, van de Afro-Surinamers. We moeten elkaar continue bewust maken van bijna onuitputtelijke mogelijkheden om succes te bereiken
  • Maar in het heel proces wil ik ook meegeven dat we onze geloofsovertuigingen moeten evalueren. Beide wel te verstaan: de ene die ons was opgelegd en de andere die door het te verbannen geen ruimte gehad heeft zich te ontwikkelen.
  • We moeten deze “geloofssystemen” onder de loep nemen: waar liggen de accenten wat is heden ten dage nog valide. Waar moet de focus vooral op zijn om de omschakeling te maken van lichamelijke en geestelijke balans voor groei en ontwikkeling?
  • Het belang van eigenwaarde. Geloof in onszelf zal groeien wanneer we rolmodellen meenemen in onze informatie verschaffing aan de met name de jongere generatie. Geloof in onszelf betekent ook daadwerkelijk investeren in ons zelf.

 

Tot slot

We zullen dus onze levensfilosofie en onze levensstijl moeten veranderen en ons als cluster organisaties volgens een bepaalde systematiek moeten inzetten om de collectieve sociaal- economische groei en ontwikkeling van onszelf te bewerkstelligen. We moeten onze organisaties daarom ook dusdanig inrichten om deze doelen te bereiken.

Niemand gaat ons redden! We moeten het zelf doen, betekent dat wij de kracht in onszelf opzoeken en met oplossingsmodellen komen voor het versterken van onszelf.

Wij moeten onszelf niet in een hoek laten plaatsen en die hoek vervolgens koesteren alsof het onze tweede natuur is, alsof dat alleen de waarheid is. We moeten ons niet gedragen naar wat men van ons vindt. We kunnen veranderen. Er zijn voorbeelden en rolmodellen om ons heen.

Eigenwaarde, waardering van het eigene, elkaar versterken. moeten geen loze uitspraken zijn of zich beperken tot de kledij bijvoorbeeld. Laten we wat kleding betreft juist groeien naar de opzet van een eigen kledingstoffenlijn. Dan zijn we waarlijk vrij.

Te wi e taki tangi, te wi e sori lespeki gi den granwan di lasi den brudu nanga libi gi unu, a no taki nomo unu musu taki. Geen gebakken lucht dus. Laten we de dankbaarheid ook laten zien in onze daden:  A no fu soso den bigisma feti fu no sungu ini den katibo yari.  Wij zijn het aan hen, onszelf, onze kinderen en aan onze kinds kinderen verplicht om veel meer economische. sociale en culturele vrijheid te bereiken in het leven.

Laten we deze week deze periode claimen om onze verandering en groei te meten. UNU WIKI

Unu wiki! Unu musu tan wiki, un musu tan na ay fu kon fri tru tru.

Meki wi meki un eygi keti san no man fu koti. A musu de wan keti fu kraka un srefi”.

Gran Tangi!

Siegmien Power-Staphorst: ‘Opvattingen over het zwarte gezin moeten aanzienlijk worden bijgesteld’

De Clark Accord Foundation heeft op vrijdag jongstleden haar jaarlijkse terugkerende lezing gehouden in Buiten Sociëteit Het Park gehouden. Gedurende drie uren werd het onderwerp ‘Hoe ontwikkelt de zwarte man zich?’ besproken. Inleider Siegmien Power-Staphorts besprak opvattingen, die over de Afro-Surinamer bestaan. De opvatting: ‘Het lukt Afro-Surinaamse mannen niet om stabiele partnerrelaties te onderhouden’, werd onderzocht. De veel gehoorde historische verklaring: ‘Veel tot slaaf gemaakte Surinaamse vaders werden in de slavernijperiode gescheiden van hun gezin en apart verkocht’, kwam aan de orde. Dat zou een belangrijke reden zijn dat een groot deel van de Afro-Surinaamse mannen tot nog toe instabiele relaties onderhouden en weinig gericht zijn op de zorg en opvoeding van hun kinderen.

Niet alleen kommer en kwel
Power-Staphorst haalde meerdere wetenschappelijk onderzoeken naar deze opvatting aan. ‘Hoewel de relaties van Surinaamse slaven door blanke tijdgenoten als onzedelijk, instabiel en vrijblijvend werden gekenschetst, zijn er studies die laten zien dat gangbare opvattingen over het toenmalig gezin aanzienlijk dienen te worden bijgesteld.’ Gesteld werd, dat het effect op de stabiliteit van relaties te verwaarlozen valt als het gaat om de gescheiden verkoop van mannen en vrouwen, de moreel failliete blanken en de gedwongen verhuizingen. ‘Diverse studies hebben aangewezen dat het wat man-vrouw relaties betreft tijdens en na de slavenperiode, niet alleen kommer en kwel was.’

Eenzijdige benadering
Gebleken is dat slaven en slavinnen wel degelijk noties omtrent echtelijke verplichtingen en trouw zouden kennen en naleven. Dat het met de promiscuïteit van de man ook wel meeviel. Het zou onder andere door de Evangelische Broeder Gemeente komen, die alleen echtelijke twisten, overspel en polygamie optekende, waardoor deze opvatting is gaan leven. Aan echtelieden die niet veel ruzie maken of keurig samenwonen, werden niet veel woorden vuil gemaakt.

Het roer omgooien
De inleider vroeg zich af hoe we kunnen putten uit het verleden van de positieve, stabiele emotionele en economische verbintenissen. ‘Moeten we steeds de historische ontwikkelingen blijven aanhalen en ons daarachter verschuilen als het gaat om minder positieve gedragingen? Is het geen tijd om op zoek te gaan naar een positieve ombuiging, het doorbreken van een cirkel? Is het geen tijd om te kiezen voor het loslaten van het negatieve en het zwakke en versterken van het positieve en sterkte uit de historie van onze voorouders? Hoe kunnen we de vicieuze cirkel doorbreken, want het is duidelijk dat er actie ondernomen moet worden om het roer om te gooien om daadwerkelijk te streven naar stabiliteit van de relaties in emotioneel en economisch opzicht?’

HD

Bron:http://www.dbsuriname.com/dbsuriname/index.php/siegmien-power-staphorst-opvattingen-over-het-zwarte-gezin-moeten-aanzienlijk-worden-bijgesteld/

 

Hilli Arduin verzorgt story telling optredens in Canada in mei 2018

Hilli Arduin is bekend van story telling activiteiten in Suriname. Onlangs heeft ze enkele optredens in Canada verzorgd. Ze doet hieronder zelf verslag van deze activiteiten.

“Even een kort verslag van mijn optredens in Canada. Mijn zus is diplomaat en moest voor vergaderingen in Toronto zijn. Meestal vergezel ik haar op haar reis. Ik heb de story-telling companies in Toronto aangeschreven en ben toen uitgenodigd om in Toronto op te treden. Ik heb vrijdag 4 mei 2018 opgetreden in de “1001 Night Storytelling Cafe”. Op maandag 7 mei 2018 was mijn story-telling betaald optreden in het cultureel centrum “A Different Booklist”. Op 9 mei heb ik in een Opvangcentrum voor Bejaarden opgetreden met mijn Surinaamse verhaal “Bigi Kaaiman”, waarbij de Canadese ouderen flink meegezongen en meegeklapt hebben. De foto’s geven een beeld van de verschillende optredens.”

 

Nieuwe coordinator NAKS Muziekschool Mi Agida

Even voorstellen.
Mijn naam is Maureen Malone, voor sommigen meer bekend als Koenders. Ik ben Gedurende ruim 30 jaar ben ik als dirigent en begeleider verbonden (geweest) aan diverse koren en groepen in Suriname en Nederland. Ik ben zangeres, dirigent, audio engineer arrangeur en songwriter en maak tevens backing tracks.

Dirigent en pianiste
In Suriname begon ik in 1981 als dirigente van het Kanarie Kinderkoor waarmee ik optrad in binnen- en buitenland, onder andere Curaçao en Frans- Guyana. Van 1997-2007 heb ik in Nederland eerst als pianiste en later als dirigent van The New City Voices, een oecumenisch gospelkoor uit Amsterdam Zuidoost, gefungeerd. Hoogtepunten met dit koor waren onder meer het optreden met The King of Rock ’n Soul, Solomon Burke; het zingen van backing vocals voor de Amerikaanse zangeres Leela James, een optreden met het Soweto Gospel Choir uit Zuid-Afrika en optredens met Cosmic Theater met het stuk ‘Crux’ in de Westergasfabriek. Als koordirigenten heb ik verder het dubbel mannenkwartet de Singing Friends en het Gemengd Koor Elkana van de Evangelisch Lutherse Gemeente geleid en was ik vanaf 2004 verbonden aan het koor The Colours of God, het gemengd koor van de Evangelische Broedergemeente Amsterdam-Stad & Flevoland te Amsterdam- Watergraafsmeer. Sinds 2017 ben ik tweede dirigent bij het Maranatha Mannenkoor en dirigent van het Maranatha Jongerenkoor.

Zangeres, trainer, componist, organist, jurylid: Als zangeres heb ik in de close harmony groep Azalee, waarvan ik medeoprichter was, gezongen. Ik organiseerde black gospel workshops en arrangeerde en componeerde diverse nummers. In 2012 heb ik voor de musical Op weg naar vrijheid (tekst Thea Doelwijt, regie Marjorie Boston) de liedteksten samen met Denise Jannah gecomponeerd. Ik was een van de vaste organisten van Wi Eegi Kerki (Evangelische Broedergemeente Amsterdam Zuidoost) en de enige zwarte vrouw die regelmatig op het Mense Ruiter-orgel (bouwjaar 1960) speelde in Amsterdam (de Koningskerk). Ik heb mij ook bezig gehouden met Surinaamse muziek en heb in dat verband het accent gelegd op kasekomuziek, winti- en sokopsalm muziek en heb ik onder meer gezongen als lid van het koor NAKS Kulturu Posu en Muyeye in Nederland.
Voor mijn vertrek naar Nederland jureerde ik als één van de juryleden van het nationaal Scholierensongfestival en was lid van de Vereniging van Surinaamse Musici.

Coördinator van de NAKS Muziekschool Mi Agida
Sinds kort ben ik Coördinator van de NAKS Muziekschool Mi Agida. De muziekschool heeft in november jongstleden een doorstart gemaakt en is met 45 kinderen begonnen in de leeftijdsklasse van 7 tot 14 jaar. Op 3 maart 2018 is een eerste succesvolle leerlingenpresentatie gehouden voor de ouders van de deelnemende leerlingen. De vak onderdelen die wij bieden zijn algemene muzikale vorming (Henna Starke), gitaar (Romeo Kotzebue), stemvorming (ondergetekende), blokfluit (Mildred Reumel en dron (Henk Sacc jr. en Ruben (Stoffy) Muringen).
De opzet is om de kinderen korte cursussen aan te bieden, waarna ze kunnen doorstromen naar een hoger niveau. De groep waarmee we zijn gestart is zeer enthousiast en we starten binnenkort weer met een wervingscampagne.

Nieuwe stagiaire NAKS

Hallo allemaal! Mijn naam is Stefanie Bruggeling (20) en ik mag mijn afstudeerstage lopen in het zonnige Suriname. Ik studeer docent muziek en ga van januari tot april 2018 bij NAKS stage lopen. Ik zal bij de NAKS Muziekschool Mi Agida helpen met een curriculum voor de gitaarlessen. Want hoe kan je in 13 weken de kinderen zo inspireren dat ze het instrument niet meer los willen laten? De gitaarlessen zijn slechts een opzet, als dit blijkt te werken kunnen de ideeën ook bij de overige muzieklessen worden toegepast.

Nieuwe voorzitter van NAKS Kwanzaa

MARJORIE LUCIL PEER
NIEUWE VOORZITTER NAKS KWANZAA

Wie ben ik en wat doe ik? 
Ik ben een lieve, aardige en vooruitstrevende jonge vrouw die dagelijks vanuit haar innerlijke kracht, inspiratie put om grotere hoogten te bereiken. In het dagelijks leven ben ik politie ambtenaar en als junior consultant verbonden aan de Basiton Consultancy Group, een jong en energieke bedrijf dat de focus voornamelijk legt op het bedienen van kleine en middelgrote ondernemingen.

De student in mij! 
In april 2018 studeer ik af bij het FHR Institute of Social Studies, als Master in Bedrijfskunde. Kennisvergaring is voor mij een must. De omgeving is steeds aan het veranderen en als mens moet je mee veranderen!. Hiermee geef ik aan dat wij als mensen niet moeten blijven steken in de tijd. Ga op een verantwoorde wijze mee met de tijd, tegenwoordig is kennis niet eens zo duur.

Hobby’s! 
De boog mag niet altijd gespannen blijven, neen echt niet want “Mai”,zoals ik bekend sta na wan prisiri uma. Wanwan leysi mi e swa mi fesi (zoals het mij soms wordt gezegd, natuurlijk onbewust hoor!) ma….. tan-presi fu ogri nanga fuka no de.
Wie mij kent weet dat ik van gezelligheid houd. Gewoon feesten uit het niets spreekt mij aan. Ik wacht niet op speciale momenten. Verder houd ik van koken. Mijn keuken moet altijd goed voorzien zijn. Mi na bori sma, angri fu bere no sa kiri mi. San mi lostu mi baki sa sori. En over cultuur gesproken, kan het niet anders ik ben erin opgegroeid.

Marjorie als lid van NAKS. 
Tijdens de Politie Spelen, een internationaal evenement waaraan het KPS jaarlijks deelneemt werd aan mij gevraagd om mee te helpen aan de invulling van het cultureel gedeelte. Mijn idee ging gelijk uit naar de Alakondre Dron van wijlen Wilgo Baarn. Tijdens deze mocht ik samen met enkele andere collega’s, waaronder Deryl Contino, Bernice Waal en Burnitia Panka, thans ook NAKSers, participeren tijdens de culturele dans. Om de culturele avond verder inhoud te geven werden culturele en Afrikaanse nummers door ons voorgedragen. Onze performances resulteerden in onze aansluiting bij NAKS via Gerold Yngard, eerst in de afdeling SwitiKawina en thans in NAKS Kwanzaa, na introductie door Raidill Morman. Voor zover ik het weet ben ik het vierde lid van de familie Peer, (naast Beatrixe, Joan en Eric, allen wijlen) dat zich aangesloten heeft bij NAKS. Mijn participatie in de organisatie zal zeker één zijn die van meerwaarde is.

Voorzitter Naks Kwanzaa. 
Sinds februari 2018 ben ik voorzitter van de NAKS Afdeling Kwanzaa. In die hoedanigheid zal ik de nadruk leggen op cultuurbewustzijn en cultuuroverdracht, middels zang en dans. Ik zal mij altijd laten leiden door de geldende normen en waarden van NAKS laten leiden. De groepscohesie zal ik blijven stimuleren en ik zal trachten om altijd een voorbeeldfiguur te zijn en te blijven. Het uiteindelijke doel moet er één zijn een die in lijn staat met het doel van NAKS, waarbij de voordelen zich niet mogen beperken tot de afdeling zelf maar voor de gehele organisatie moeten gelden.

Nick & Simon: De Muzikale Droom

Nick & Simon reisden samen met hun beste vriend en gelegenheidsmanager Kees Tol naar Suriname om te kijken of ze daar opnieuw konden doorbreken. Tien jaar geleden stond het duo hier op nummer 1, met hun liedje Steeds Weer, maar sinds die tijd zijn ze niet meer terug geweest. De artiesten hadden zichzelf tijdens deze muzikale reis twee doelen gesteld: proberen om opnieuw een nummer 1-hit te scoren en een groot optreden geven voor de Surinaamse bevolking.

In aflevering 3 was NAKS Kaseko Loco te zien!

Wilgo Baarn: speech presentatie boek (VI)

Boekpresentatie Wilgo Baarn, alakondreman
15 januari 2018-Naks

Ik zou eigenlijk heel lui doen, en gewoon mijn tekst die in het boek staat voorlezen. Maar toen realiseerde ik me: de mensen die vandaag hier zijn hebben die tekst of in de krant gelezen, of hoorden het op de singi neti, of ze nemen straks het boek mee naar huis.
En luiheid tentoon stellen op een gelegenheid waar we Wilgo gedenken: dat doe je niet. Daarom een ander verhaal.
Op een dag, heel lang geleden, reed ik met Wilgo naar het huis van Henk Tjon voor een bespreking- Rufus Collins was op bezoek in Suriname en we hadden woeste plannen. Voor de mensen die hem niet hebben gekend: Rufus was samen met Henk Tjon de oprichter van De Nieuw Amsterdam, het eerste multiculturele theatergezelschap in Nederland. Theater voor niet-witte mensen dus.

Maar belangrijker is: Rufus was een grote zwarte Amerikaan. Eén die lang in Engeland had gewoond, en die dat deftig Engels accent vooral tevoorschijn toverde als iets hem niet beviel. Ook een man die ijdel was- heel erg ijdel.
Hoe ijdel, vraagt u me?
We stapten de auto uit, maakten de poort open en zagen Rufus in zijn witte jockey op een baddoek liggen in die enorme tuin op Clevia. Rufus, wat doe je nu! riep ik.
I want to be black, Sharda, antwoordde Rufus, I want to be a pure black beauty.
Ik kende Rufus nog niet echt goed, ik was jong, en niet echt zwart, dus ik stond met mijn mond vol tanden. Geconfronteerd met een zwarte-mensen-identiteit- en- kleur-ding waar ik echt geen antwoord op had. Van alles ging door mijn hoofd: moet ik beamen dat streven naar pure zwartheid een fantastische bevestiging was van een trotse identiteit? Moest ik bewijzen hoe goed ik die drang naar afzetten tegen witte-mensen-schoonheidsidealen kon begrijpen? Ik bedoel: ik studeerde Sociologie, dus ik had best wat lange woorden die ik kon gebruiken om indruk te maken en duidelijk te maken dat ik echt wel op mijn plek was tussen deze mannen die zoveel meer wisten dan ik en zoveel meer met elkaar gemeen hadden dan ik ooit zou hebben.
Ik hoefde dat allemaal niet te doen, want naast me lag Wilgo in een deuk. Maar je bent al zwart, hikte hij, en je gaat zo overgeven van de zonnesteek die je gaat krijgen.

Zo relaxt kon Wilgo omgaan met datgene waar hij en Friede hun leven aan besteedden: de identiteit en cultuur van Afro-Surinamers bewaren, en ontwikkelen. Voor hun geen preken, en hokjesdenken, maar juist een open, en eerlijke blik, ook naar hunzelf. En altijd, altijd, die humor.

Terwijl ik dit schreef dacht ik eraan hoe frappant het is dat zijn dochter Jennifer, toen we elkaar leerden kennen niet al te lang geleden, mij ‘Mevrouw’ noemde. Waarom doe je dat, vroeg ik, we verschillen niet zo heel erg veel in leeftijd.
Maar ze vond het toch even wennen, want ze kent mij van haar vader en moeder. En ik realiseerde me net een uur geleden: niet alleen werd ik door de Baarns opgenomen in de grote Afro-Surinaamse familie ondanks mijn overduidelijk niet Afro-Surinaamse afkomst, maar ik werd altijd als gelijke behandeld, en nooit als een piepkuiken dat getolereerd moest worden.

De afgelopen jaren heb ik, vanuit mijn werk bij Stichting Projekta, heel veel gewerkt met de jongerenafdeling Naks Wan Rutu, en oh, wat ben ik trots op wat ze doen, en hoe zij zijn gegroeid. En ik hoop dat Friede en Wilgo dat ook hebben gezien, en denken: Sharda heeft haar ereschuld aan Naks betaald.

Wilgo Baarn: speech presentatie boek (V)

Presenatie gedenkboek dhr Wilgo Baarn 15 januari 2018

Goedenavond,

Zoals aangekondigd ben ik hier namens het Assuria Community Fund.
Het ACF is opgericht bij het 25 jarig bestaand van Assuria N.V. in 2016.
De stichting heeft ten doel het bestemmen van gelden voor donaties ter ondersteuning van projecten die een sociaal maatschappelijk doel in onze gemeenschap dienen.

Het Fund zet zich in voor programma’s met een duurzaam karakter en voor kwetsbare doelgroepen in de samenleving, om zodoende met de uitvoering van de projecten het welzijns niveau van deze groepen te vergroten. Wij kiezen er daarbij voor om een samenwerking aan te gaan met maatschappelijke organisaties gevestigd in Suriname.

Toen het ACF benaderd werd voor het doen van een donatie aan een gedenkboek over Wilgo Baarn vroegen we ons in eerste instantie af of we hierin mee zouden gaan. Wij hadden net daarvoor namelijk ook de toezegging gedaan aan een ander gedenkboek van een organisatie die al 75 jaar actief is binnen de Surinaamse maatschappij. Weer en gedenkboek was de eerste gedachte.

Tegen Wilgo Baarn, de oprichter van onder andere de Alakondre-Dron, zeg je geen “nee”. En na het onderzoeken van wie Wilgo Baarn was en wat hij betekend heeft voor cultureel, maar ook voor maatschappelijk, Suriname, was de beslissing om een bijdrage te leveren aan dit boek als snel gemaakt. Een man die zich zo verdienstelijk heeft gemaakt voor de totale Surinaamse gemeenschap die verdient op zijn minst een plek in onze geschiedenis. En een gedenkboek leek ons een goed medium voor deze grote Surinamer.

Ik feliciteer de Volkshogeschool NAKS met dit gedenkboek en zeg hen dank hiervoor.

We zijn enorm blij dat wij onze ondersteuning hebben mogen geven aan dit eerbetoon aan een bijzonder mens. Wij hopen dat dit gedenkboek een impuls zal geven aan anderen en hen zal inspireren om het cultureel werk dat Wilgo Baarn op gang gebracht heeft voort tezetten. Al dan niet of haar /zijn eigen manier. Laten we allemaal gesinpireerd raken om Suriname op ons eigen manier trots uit te dragen, om ons eigen uniek “ding” kenbaar te maken aan de wereld en in stand te houden, voor ons zelf, voor Suriname, voor Wilgo Baarn.

Januari 2018
Monique Bueno de Mesquita
Pennigmeester Assuria Community Fund