DUBBELBLOED & IDENTITEIT van Etchica Voorn

Tijdens Skin Deep#4, over de liefde werd het onderwerp al aangeraakt: gemengde relaties en hun kinderen. Het bleek stof voor een avond op zich. Want hoe is het om op te groeien met een witte en een zwarte ouder? Of als zwart kind geadopteerd door een witte familie? Opgevoed met twee culturen, maar waar voel je je dan thuis? En hoe ziet de buitenwereld jou? Niet wit, maar ook ‘niet zwart genoeg’? We gaan met gemixte gezinnen, kinderen, ouders en opvoeders praten over huidskleur, identiteit en belonging. Etchica Voorn is een van de drie podiumgasten.

Bekijk hier de video over het vraaggesprek DubbelbloedVraaggesprek boek Dubbelbloed van Etchica Voorn via live stream Skindeep #9

Clifton Braam gaat druk jaar tegemoet

PARAMARIBO – In Nederlandse theaters waar hij nog niet eerder had opgetreden, heeft stand-upcomedian/MC/acteur Clifton Braam zijn ‘Twee landen, één liefde 2.0’ gedraaid. Inmiddels is hij terug. Hij heeft genoten van een rustperiode, maar blijft druk bezig. Braam vertrekt namelijk heel gauw weer naar Nederland om te gaan werken aan nieuwe stukken.

Voor de veelzijdige Braam wordt 2020 een druk jaar vol interessante nieuwe producties en uitdagingen. “Ik werk eigenlijk nu aan drie stukken. ‘Alles Kan, Niets moet’, is mijn nieuwste productie die in oktober 2019 in première moet gaan. In december zal ik een stuk doen dat speciaal voor Suriname bestemd is en ik ben ‘on the sideline’ bezig met het schrijven van een script voor een tour met Danielle Dorder en Glenn Huisden. Dat is voor april 2020”, lacht hij breed.

In zijn nieuwste stuk geeft Braam zijn visie op de samenleving. Het zal een bijna buitenaardse kijk zijn op de maatschappij. “De dingen die we doen. Is alles echt zo gewoon? Moeten we die dingen doen of worden we gedwongen om dingen te doen? Ik zal ook een kijkje nemen naar mezelf, zoals ik mezelf jarenlang heb kunnen manoeuvreren door het leven. Deze show is ontstaan vanuit de gedachte om meer van zichzelf bloot te geven.” In 2020 wordt ‘Alles Kan, Niets Moet’ ook in Suriname gepresenteerd.

Bron: De Ware Tijd d.d. 03.03.19

‘De Zwarte Mozart’ na tweehonderd jaar uit vergetelheid gehaald

PARAMARIBO – Wie de naam Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791) hoort, weet gelijk dat het gaat om de beroemde Duitse componist. Maar bij de naam Joseph Bologne Chevalier de Saint-George gaat er niet gelijk een belletje rinkelen. Deze componist, ook wel ‘Joseph, de zwarte Mozart’ genoemd, leefde van 1745 tot 1799 en was ten tijde van de Franse Revolutie een beroemd componist en schermer.

De Buitensociëteit Het Park houdt donderdagavond een lezing over de virtuoos die in zijn tijd als kleurling furore heeft gemaakt. Inleider is de medicus Sonny Parabirsing, die momenteel voor enkele weken in Suriname werkt bij het Sint Vincentius Ziekenhuis als radioloog/internist. “Hij is een fervente cultuurliefhebber en kenner. Hij is erg geïnteresseerd geraakt in het verhaal van Bologne om het feit dat hij als een kind van een zwarte in staat is geweest om in Parijs terecht te komen en daar furore te maken”, vertelt Carlo Jadnanansing, die tijdens de lezing als moderator optreedt.

Jadnanansing: “Voordat Sonny zijn naam noemde, had ik nooit eerder van hem gehoord. Maar ik begrijp dat hij een componist was die vergeleken werd met de grote Mozart. Vanwege zijn afkomst en huidskleur zou hij eeuwenlang zijn doodgezwegen. Echter, niet zolang geleden is hij muzikaal weer tot leven geroepen.” Aanvankelijk maakte Bologne naam als kampioen schermer. “Later is hij gaan schermen met de (klassieke) muziek, zonder bescherming van de autoriteiten. Hij heeft de revolutionairen zelf wel beschermd door hun zijde te kiezen en de leiding te nemen bij vele schermutselingen”, verhaalt Jadnanansing komisch.

Drie jaar geleden bracht de Nederlandse auteur Jan Jacobs Mulder een boek uit over de flamboyante persoonlijkheid van de zwarte Mozart, zoon van een blanke plantage-eigenaar en een vrijgekochte slavin uit Guadeloupe. Hij groeide op in Parijs en ontwikkelde zich tot een uitstekend violist, geroemd componist, gevierd schermer, militair en hij was bijzonder geliefd bij de vrouwen. Maar ondanks zijn succes hield hij het gevoel dat hij nooit echt hoorde bij de blanke elite. In de loop van de tijd blijkt dit ook duidelijk, want als componist is hij tweehonderd jaar in de vergetelheid geraakt.

Pas de laatste jaren krijgen zijn verhaal en werken weer aandacht. Naar schatting is slechts een derde van zijn composities bewaard gebleven. Met behulp van plaatjes en muziek zal Parabirsing over de Franse virtuoos vertellen. Na de presentatie is er een muzikale verrassing van de Surinaamse artiesten Kries Ramkhelawan, de gebroeders Hans en Borger Breeveld, Duncan Brunings en Raphael Snijders. Het idee van de muzikale surprise met bekende artiesten komt van de inleider.

Bron: De Ware Tijd d.d. 14.03.19

 

Wereldverteldag: ‘In de voetsporen van de indiaan’

 

PARAMARIBO – Wereldwijd vieren storytellers op 20 maart Wereldverteldag. Op die dag worden overal verhalen verteld, dus ook in Suriname. Tussen de boeken van de CCS-bibliotheek zal het vertellersduo Guillaume Pool en Hilli Arduin voor de negende keer aandacht besteden aan de eeuwenoude orale traditie. Het thema dit jaar is ‘In de voetsporen van de indiaan’.

Twee jaar geleden namen de vertelkunstenaars het besluit om alle culturele groepen in Suriname aan de beurt te laten komen voor een vertelling. De Chinezen waren de eerste groep die aan de beurt kwam en in 2018 waren de marrons aan de beurt. Voor de keuze van de groepen zijn volgens Pool geen criteria.

“We hebben gewoon een keuze gemaakt en allemaal komen aan de beurt. Deze keer hebben we gekozen voor de indianen. We geven de voorkeur aan de naam indiaan in plaats van inheems, omdat we voor die vertelavond het boek ‘Indiaans verhaal’ van Reinier Artist als leidraad gebruiken”, zegt Pool. In het boek vertelt de auteur een verhaal dat hij in zijn jeugd heeft meegekregen van zijn grootouders.

Het publiek kan een algemeen pakket aan informatie over de verschillende inheemse groepen van Noord-, Midden- en Zuid-Amerika verwachten. “Het zal niet te lang duren, want het is geen wetenschappelijk college”, zegt Pool grappend. Na de algemene beschouwing zullen de vertellers enkele markante feiten over de inheemse groepen van Suriname aanstippen, vooral over de minder bekende groepen, zoals de Akoerio’s, de Trio’s en de Wayana’s.

De dragers van het vertelprogramma hebben drie gastvertellers, onder wie de twee jongeren Idris Fredison en Irish Verwey. Zij willen de verhalen van hun grootouders graag met het grote publiek delen. De derde gast is ‘Jorobodjie’, die leraar is. Pool en Arduin rekenen op ongeveer honderdvijftig mensen.

“De entree is nog steeds gratis en het geluid is dit jaar prima. We hebben mogelijkheden gecreëerd om de boekenkasten zodanig te regelen dat de mensen ons goed kunnen zien en via onze gloednieuwe geluidsapparatuur ook goed kunnen horen”, benadrukt Pool.

Bron: De Ware Tijd d.d. 12/03/2019klik voor meer 

 

 

 

Onderzoek moet stadsslavernij Suriname blootleggen

PARAMARIBO – “Ieder plantagesysteem was afhankelijk van een stad, een bestuurlijk centrum. En in die stad had je ook slavernij en dat was ook zo in Suriname.” Dat stelde Karwan Fatah-Black tijdens een lezing bij het Nationaal Archief Suriname (NAS), schrijft het Nationaal Informatie Instituut (NII).

Fatah-Black, docent aan de universiteit van Leiden, gaf op 15 februari de inleiding “Eigendomsstrijd” – over slavernij, manumissie en emancipatie in Paramaribo. Fatah-Black onderzoekt de Nederlandse koloniale geschiedenis, in het bijzonder de slavernij. Hij verzorgt ook onderwijs over deze onderwerpen.

Bij onderzoek naar de slavernij is volgens de inleider altijd gekeken naar de plantages, maar niet naar het systeem dat de plantages bezat. Stadsslavernij zou altijd buiten beeld gebleven zijn bij historici. “Dat wil ik ook veranderen, omdat in die stad een vrije gemeenschap ontstond van gemanumitteerden, vrijgelatenen, die een weg naar vrijheid hadden gevonden en die eigenlijk de basis zijn gaan vormen van de groep die we vroeger wel stadscreolen noemden, dus de stedelijke Afro-Surinamers. En de geschiedenis van die stadsgemeenschap ontbreekt nog in de geschiedenisboeken”, vertelde de inleider volgens het NII.

Tanya Sitaram, hoofd Publieke Diensten van het NAS, ervaart het als positief dat er onderzoekers zijn, die graag meer over de Surinaamse geschiedenis willen vertellen en/of schrijven. Het Nationaal Archief biedt daarvoor de primaire bronnen. “Het is natuurlijk goed dat buitenlandse onderzoekers over Suriname onderzoek doen met de archieven, maar uiteindelijk is het onze geschiedenis en wij moeten het ook schrijven en herschrijven”, zegt zij tegen het NII.

De NAS-topper doet roept studenten en geïnteresseerden op. “Kom naar het nationaal archief en maak gebruik van die primaire bronnen die hier zijn en probeer ook vanuit jouw perspectief onderwerpen te belichten. Ook al is er al een onderzoek gedaan daarover. Je weet maar nooit wat jouw perspectief naar voren kan brengen of wat dat nieuwe is dat jij kunt vinden”, benadrukt Sitaram tegenover het NII.

De lezing van Fatah-Black is georganiseerd door het NAS in samenwerking met de studierichting Geschiedenis van de Faculteit der Humaniora van de Anton de Kom Universiteit van Suriname.

Bron: http://www.dwtonline.com/mobiel/?node=473936 d.d. 05/03/2019

Waarom eren wij onze helden niet?

Vandaag 22 februari is een goede dag om aan de orde te stellen waarom wij Surinamers onze helden niet meer eren. Vandaag is het immers de geboortedag van de nationale verzetsheld Anton de Kom. Hij is op 22 februari 1898 in Paramaribo geboren en heeft gedurende enige jaren zijn stempel gedrukt op de sociale geschiedenis van ons land. Hij was een gedegen strijder tegen onrecht en was vooral een natiebouwer bij uitstek.

Waarom worden de uiterst positieve kanten van deze nationale held vandaag niet door grote delen van onze gemeenschap aan de orde gesteld. Wij van de Nationale Reparatie Commissie vinden dit gedrag een groot gebrek in ons nationaal bewustzijn. Dit gaat namelijk om wat wij aanduiden als self-reparaties en heeft ook te maken met het kweken of aanwakkeren van historisch nationaal bewustzijn. De overheid zou mogelijk hierbij een handje kunnen helpen door 22 februari in het vervolg tot Anton de Kom dag uit te roepen. Op deze dag, die uiteraard geen nationale vrije dag wordt, zouden er dan uiteenlopende bewustwordingsactiviteiten kunnen worden georganiseerd, waarbij vooral de scholen zouden kunnen worden betrokken.

Voordat een regering tot het afkondigen van een Anton de Kom dag zou moeten komen is het wel gewenst dat er ten minste twee zaken in orde moeten worden gemaakt. In de eerste plaats moet wat wij eerder als een nationale schande hebben aangegeven in een goede staat worden gebracht. Het gaat in deze om het ouderlijk huis van Anton de Kom aan de Hofstraat. Vooral voor het historisch toerisme is het onacceptabel dat dit pand al Jaren aan het wegrotten is.

In de tweede plaats zal het standbeeld van Anton de Kom dat door ‘good old’ Erwin de Vries is gemaakt en nu al enkele jaren in een loods van Staatsolie ligt, moeten worden opgepoetst en een waardige plaats in het stadsbeeld moeten krijgen.
Wij hebben in ons land al zo weinig helden. Laten wij die wij hebben in ieder geval op een juist manier eren.

De Nationale Reparatie Commissie Suriname
Armand Zunder, voorzitter

Bron: http://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/51373

d.d. 22.02.19