Sori yu talenti Schrijfwedstrijd

Our Story: John Albert Burr, uitvinder van de grasmaaier

Als u vandaag een handmatige duwmaaier heeft, gebruikt deze waarschijnlijk ontwerpelementen van de gepatenteerde roterende grasmaaier van de 19e-eeuwse zwarte Amerikaanse uitvinder John Albert Burr.

Op 9 mei 1899 patenteerde John Albert Burr een verbeterde grasmaaier met roterende messen. Burr ontwierp een grasmaaier met tractiewielen en een roterend mes dat zo is ontworpen dat hij niet gemakkelijk verstopt raakt door gemaaid gras. John Albert Burr verbeterde ook het ontwerp van grasmaaiers door het mogelijk te maken dichter bij gebouwen en muurranden te maaien. U kunt Amerikaans octrooi 624.749, verleend aan John Albert Burr, bekijken.

Het leven van een uitvinder

John Burr werd in 1848 in Maryland geboren en was dus een tiener tijdens de burgeroorlog. Zijn ouders waren tot slaaf gemaakt en werden later vrijgelaten, en hij kan ook tot slaaf zijn gemaakt tot de emancipatie die plaatsvond toen hij 17 was. Hij ontsnapte echter niet aan handenarbeid, omdat hij tijdens zijn tienerjaren als een veldhand werkte.

Maar zijn talent werd erkend en rijke zwarte activisten zorgden ervoor dat hij technische lessen kon volgen aan een particuliere universiteit. Hij zette zijn mechanische vaardigheden in om de kost te verdienen met het repareren en onderhouden van landbouwmachines en andere machines. Hij verhuisde naar Chicago en werkte ook als staalarbeider. Toen hij in 1898 zijn octrooi voor de cirkelmaaier indiende, woonde hij in Agawam, Massachusetts.

De roterende grasmaaier

“Het doel van mijn uitvinding is het verschaffen van een omhulsel dat de aandrijfoverbrenging geheel omsluit om te voorkomen dat het verstikt raakt door het gras of verstopt raakt door obstakels van welke aard dan ook”, luidt de octrooiaanvraag.

John Albert Burr's grasmaaier patent, 1899
 De grasmaaier van John Albert Burr werd gepatenteerd in 1899. US Patent and Trademark Office / publiek domein 

Het ontwerp van de roterende grasmaaier van Burr hielp de irritante verstoppingen van maaisel te verminderen die de vloek zijn van handmaaiers. Het was ook beter manoeuvreerbaar en kon worden gebruikt om dichterbij objecten zoals palen en gebouwen te knippen. Zijn patentdiagram laat duidelijk een ontwerp zien dat tegenwoordig zeer bekend is voor handcirkelmaaiers. Aangedreven maaiers voor thuisgebruik waren nog tientallen jaren verwijderd. Omdat gazons in veel nieuwere buurten kleiner worden, keren veel mensen terug naar handmatige cirkelmaaiers zoals het ontwerp van Burr.

Burr bleef verbeteringen aan zijn ontwerp patenteren. Hij ontwierp ook apparaten om het maaisel te mulchen, te zeven en te verspreiden. De huidige mulchmaaiers kunnen deel uitmaken van zijn nalatenschap, omdat ze voedingsstoffen teruggeven aan de grasmat in plaats van ze op te bergen voor compost of verwijdering. Op deze manier hielpen zijn uitvindingen arbeid te besparen en waren ze ook goed voor het gras. Hij bezat meer dan 30 Amerikaanse patenten voor gazononderhoud en landbouwuitvindingen.

Later leven

Burr genoot van de vruchten van zijn succes. In tegenstelling tot veel uitvinders die hun ontwerpen nooit gecommercialiseerd zien of al snel voordelen verliezen, ontving hij royalty’s voor zijn creaties. Hij genoot van reizen en lezingen geven. Hij leefde een lang leven en stierf in 1926 op 78-jarige leeftijd aan influenza. 

Bronnen en verdere informatie

  • Ikenson, Ben. “Patenten: ingenieuze uitvindingen, hoe ze werken en hoe ze zijn ontstaan.” Running Press, 2012. 
  • Ngeow, Evelyn, ed. “Uitvinders en uitvindingen, deel 1.” New York: Marshall Cavendish, 2008. 

Jan Pronk: ‘We hebben Suriname gigantisch geplunderd,

Oud-minister Jan Pronk (80) legt in zijn boek Suriname, van wingewest tot natiestaat verantwoording af over zijn Surinamebeleid als minister in drie kabinetten. Voormalig Kamerlid Harry van Bommel en beleidsadviseur Sara Murawski blikken met Jan Pronk terug op 45 jaar Surinaamse onafhankelijkheid.

Was de onafhankelijkheid van Suriname onvermijdelijk? De Antillen zijn altijd Nederlands gebleven en buurland Frans-Guyana is nog altijd Frans.

“Op dat moment was de onafhankelijkheid onafwendbaar; men wilde het in Suriname en het was het tijdsgewricht van dekolonisatie. Ik geloofde daar volmondig in, zoals iedereen binnen links. Suriname was een van de latere landen. Nederland werd aangesproken hierop, ook in de VN. Alle landen zouden onafhankelijk worden. Als je nu terugkijkt, kun je wellicht vaststellen dat in de huidige geglobaliseerde wereldeconomie er ook andere relaties mogelijk zijn; wederzijdse Gemenebestrelaties misschien, of associaties. Daarom ben ik ook voor het handhaven van de relatie met de Antillen. De Antillen wilden ook geen onafhankelijkheid in de jaren 70 en dat werd door de Nederlandse regering volmondig geaccepteerd. De onafhankelijkheid van Suriname zou nu niet meer zo onafwendbaar zijn als toen.”

Er waren ook kritiek en weerstand in Suriname jegens onafhankelijkheid. Vindt u dat er voldoende is geluisterd naar die stemmen?

“We hebben risico’s genomen, maar er is wel geluisterd. Het luisteren naar de numerieke minderheid op dat moment kon niet leiden tot een andere beslissing dan de toekenning van onafhankelijkheid. Als we andere voorwaarden zouden stellen dan twintig jaar eerder overeengekomen was tijdens de onderhandelingen over het Statuut, zouden we als een neokoloniale staat worden gebrandmerkt. We hebben wel zoveel mogelijk zekerheden gecreëerd, zodat de tegenstellingen niet zouden escaleren in gewelddadige conflicten. Het waren er drie. Ten eerste kwam er een grondwet. Ten tweede konden we de mogelijkheid bieden dat iedereen die de Nederlandse nationaliteit niet wilde opgeven, naar Nederland kon gaan. De derde zekerheid lag besloten in de voorwaarde dat de Nederlandse hulp na onafhankelijkheid gericht zou worden op alle bevolkingsgroepen, zonder uitzondering.”

De wens om tempo te maken met de onafhankelijkheid heeft mogelijk de onderhandelingen beïnvloed. Heeft dat de Nederlandse toegeeflijkheid vergroot?

“Het tempo werd bepaald door de datum die eenzijdig door Suriname was gekozen. De onderhandelingen gingen dus niet over de vraag óf Suriname onafhankelijk zou worden, of wanneer, maar hoe. Er was al heel veel tot stand gekomen. Het land was een democratie, er was een rechtsstaat, onafhankelijke rechtspraak, vakbond, vrije pers, er was geen politiegeweld. Suriname was gereed om onafhankelijk te worden. Dus eigenlijk hoefde je alleen maar te onderhandelen over burgerschap en emigratie en over financiële steun gericht op economische verzelfstandiging na de verwezenlijking van staatkundige autonomie. Over defensie werd niet onderhandeld. Men zei gewoon ‘wij willen een leger’. Dat was hun eigen beslissing. Defensie in Nederland hielp om de vorming van een Surinaams leger in goede banen te leiden met technische bijstand, materieel en een militaire missie. Dat beetje geld en technische bijstand heeft niet slecht uitgewerkt, de missie wel. We hebben de leiding van die missie toevertrouwd aan een Nederlandse kolonel met een eigen agenda.”

Januari 2021-Mildred Caprino

Mildred Caprino

17 yanuwari 1956, Paramaribo

Historiyasabiman

Na fotenti yari kba di Mildred Helen Caprino seri en ede gi a Sranan historiya. A e stuka moro furu den Afrikan-Srananman ma no den wawan. A stuka historiya na Panama, fu 2014 te kon miti 2018 a ben de edeman fu a historiya tetey na Instituut voor de Opleiding van Leraren. Sensi a yari 1983 a gi wan anu fu seti a pototo fu a historiya prati leri na skoro. Na ini a yari 2010 a teki en papira leki Master of Arts in History of Arts and Heritage, Policy, Management and Education na Universiteit Maastricht.

Caprino e hori takimakandra, a e skrifi leysi-pisi, yu o si en furu tu leki toriman nanga historiya sabiman na ini kino di meki gi tv. Nomo a e skrifi fasi fu meki tv-kino tu, leki Groeipijnen (2000) wan kino san e ferteri a tori fu 25 yari Srefidensi, nanga In het licht van God, in de schaduw van de mahoniebomen (2002) ayten a bribi setimakandra  fu Dochters van Maria Onbevlekt Ontvangen tapu 70 yari.

Sonten te sma aksi en, Caprino e hori koyri na lieux de mêmoire (presi fu tan memre di abi furu historiya sabi) na Sranan, fu meki sma kan sabi den historiya.

2013 Caprino kisi a grani leki Ridder in de Ereorde van de Gele Ster.

Historicus

Mildred Helen Caprino, verdiept zich al zo’n veertig jaar in de geschiedenis van Suriname. Haar focus is vooral, maar niet uitsluitend, de Afro-Surinaamse gemeenschap. Ze studeerde geschiedenis in Panama, was van 2014 tot en met 2018 opleidingscoördinator geschiedenis aan het Instituut voor de Opleiding van Leraren en vanaf 1983 betrokken bij de curriculumontwikkeling voor het geschiedenisonderwijs. In 2010 studeerde ze af als Master of Arts in History of Arts and Heritage, Policy, Management and Education aan de Universiteit Maastricht.

Caprino geeft lezingen, schrijft artikelen en is vaak te zien als verteller en historicus in producties van tv-producenten. Ze schrijft echter ook scripts voor documentaires zoals Groeipijnen (2000), over 25 jaar Onafhankelijkheid en In het licht van God, in de schaduw van de mahoniebomen (2002), bij het 70-jarig bestaan van de congregatie Dochters van Maria Onbevlekt Ontvangen.

Caprino verzorgt op afroep ook rondleidingen langs lieux de mémoire (‘herinneringsplaatsen’) in Suriname, zodat mensen zich bewust worden van hun collectief geheugen.

In 2013 werd Caprino benoemd tot Ridder in de Ereorde van de Gele Ster.

Copyright@NAKS ICONENKALENDER 2021