Uitvaart informatie Wilgo Baarn

WI ALA KONDRE MAN… GO SRIBI

Rust zacht jouw missie is volbracht

Wilgo Effio Baarn

geboren in het District Saramacca op 15-01-1946
overleden in Paramaribo op 07-07-2017

De NAKS Singineti wordt gehouden op maandag 17 juli 2017 in NAKS van 19:00-00:00 uur in het NAKS centrum aan de Thomsonstraat 8.

De ter aardebestelling vindt plaats op dinsdag 18 juli 2017. Van 13:30-14:30 uur bestaat de gelegenheid tot het nemen van afscheid in het NAKS centrum. De uitvaartdienst vangt aan om 14:30 uur. De prodoberi waka vanuit het NAKS centrum naar de begraafplaats Hodi Mi Krastibi aan de Dr. Sophie Redmondstraat start om 16:30.

Kleding: kulturu kleding of algemene rouwkleding

Wilgo Baarn en Hein Eersel in De Ware Tijd Literair 15-07-17

Enkele herinneringen aan Wilgo Baarn

Op 25 juni 2003 was de première van Na Dyamanti Du in het CCS. De auteur en eindregisseur was Thea Doelwijt. De aanvang van deze voorstelling was al veelbelovend: het opkomen van de oude wijze man met stok en zijn prachtige stem, had de belofte in zich van een wervelend schouwspel. Het op sommige momenten meezingen door het aanwezige publiek van bekende Surinaamse teksten bezorgde mij kippenvel. Deze oude wijze man met stok was Wilgo Baarn. Het was de eerste keer dat ik Wilgo Baarn op de planken zag. Eerder had ik wel van hem gehoord in NAKS verband. Later, in 2006, kwam ik Baarn tegen in de kindermusical Stop je hoofd nooit in een spinnenweb. De voorbereidingen voor de voorstellingen waren in volle gang. Ik woonde in het weekend de repetities bij en genoot van de creatieve bedrijvigheid van kinderen en volwassenen, muzikanten, zangers en acteurs, regisseurs en vormgevers, tussen wie wederom de stonfutu Wilgo Baarn en Thea Doelwijt zich rustig en zeker bewogen. In 2010 maakte ik Wilgo Baarn weer van dichtbij mee bij de cabaret-musical Spokendans/Land te koop vroeger en nu. Baarn was de spelregisseur. Wilgo hielp Thea Doelwijt met het zoeken naar spelers, zangeressen, zangers en muzikanten ‘naar de juiste lijn en melodie’. In 2012 werd Thalia 175 jaar en vierde haar jubileum met Opera Fatu Doro: De prijs van Vrijheid . Dit jubileumstuk De prijs van Vrijheid – libretto en regie: Alida Neslo – was een eigentijdse volksopera, geïnspireerd door de Italiaanse opera-traditie. Oudere en jonge mensen speelden in het stuk. Wilgo Baarn en Mavis Noordwijk, kopstukken op het gebied van cultuur, volkstoneel en film (Wilgo Baarn) en muziek (Mavis Noordwijk) en de superactieve Nederlandse acteur Guy Sonnen speelden
samen met acteurs en musici van verschillende leeftijden. Jongeren vormden de meerderheid. Het geheel was een moksi patu van toneel,
muziek, beweging en beeldende kunst, met veel herkenbare symboliek. Wilgo Baarn viel op als speler. Vermeldenswaard is dat Baarn ook betrokken was bij het Doe-theater (1970-1983). Een cultuuricoon is heengegaan, maar belangrijk is dat hij zijn kennis wel heeft overgedragen aan jongeren! Oom Wil, rust zacht!

[Jerry Dewnarain]

Lees meer: Wilgo Baarn en Hein Eersel in DWT Literair 15 juli 2017

TV Programma over de juridische aspecten bij geldleningen, ATV2 op 13 en 15 juli 2017

Kijk naar een interessant en leerrijk programma over GELDLENINGEN.

Weet wat uw rechten en plichten zijn
Weet wat u wel en niet moet doen.

Kijk naar de uitzending  op 13 en 15 juli bij ATV en stuur de informatie door.

Uitvaart en Singineti Wilgo Baarn

Hierbij delen wij u mee dat de uitvaart van Oom Wil zal plaatshebben op dinsdag 18 juli a.s. bij NAKS. De singineti wordt gehouden op maandag 17 juli bij NAKS.

Nadere bijzonderheden volgen.

Vanaf donderdag 13 juli kan bij het Nola Hatterman Instituut het Condoleanceregister getekend worden. Zie daarvoor het onderstaande en aangehechte bericht:

“No sari fu di mi dede, ma prisiri fu san mi libi na baka”

Ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur Directoraat Cultuur

De Minister van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur, directie, staf en personeel van het Directoraat Cultuur, geven met verslagenheid kennis van het overlijden van:

Wilgo Effio Baarn

op vrijdag 7 juli 2017, in de leeftijd van 71 jaar.

Wilgo Baarn was gepensioneerd medewerker op het Directoraat Cultuur, laatstelijk als hoofd van de Afdeling Culturele & Creatieve Vorming (CCV), Fort Zeelandia complex. Hij was een ‘cultuur icoon’ die ons land op waardige wijze, ook internationaal, heeft uitgedragen. In leven was hij een deskundige en zeer gewaardeerde cultuurdrager, podiumkunstenaar in binnen- en buitenland, docent, verteller, zanger, acteur, danser, drummer, regisseur, theatermaker. Hij was een groot dirigent van de Alakondre Dron.

Hij is een belangrijke schakel geweest in de ontwikkeling van de Surinaamse Podiumkunsten. Voor velen behoorde hij tot het referentiekader voor het putten van inspiratie.

Op de Afdeling CCV/ Nola Hatterman Art Academy, Fort Zeelandia Complex, is er een condoleanceregister open, van 08:00-14:30 uur en van 16:30-20:00 uur, t/m maandag 17 juli 2017.

Aan de nabestaanden en de Org. NAKS, wordt veel sterkte toegewenst.

Afd. Voorlichting Cultuur

PDF bestand: Condolenaceregister Wilgo Baarn , Directoraat Cultuur

 

COLUMN: Wilgo, Surinamer

Mijn hart is bezwaard, mijn gemoed vol. Wilgo Baarn is niet meer bij ons. Ik heb er geen woorden voor, dacht ik. Geen woorden? Als Wilgo me dat had horen zeggen, zou hij in een bulderlach zijn uitgebarsten. En kijk, hij zou gelijk hebben.

Jaren geleden werd mij gevraagd om iets te doen voor de katholieke kerk. Het leek mij een interessante opdracht en ik voelde me gepast vereerd, tot ik me realiseerde dat er misschien een klein probleempje kon zijn. U weet toch dat ik geen katholiek ben, vroeg ik de gesprekspartners. Sterker nog, ratelde ik door om de gevallen stilte te doorbreken, ik ben niet eens christen. Ja, maar wij zien je in de kerk, reageerden zij verbaasd. Oh, antwoordde ik, ik ga ook naar winti prey. Waarmee ik ze eigenlijk wilde zeggen: ik kom overal, en ik doe met alles mee.

Dat ik dat deed, en dat ik dat kon, kwam voor een groot deel vanwege Wilgo Baarn en zijn Friede. “Jullie hebben me vernegerd”, riep ik weleens gekscherend tegen Wilgo en Friede. Dan lachten we samen, want ze waren het soort mensen dat dit soort humor wel kon waarderen. Ze wisten dat ik dat, wat sommigen als belediging ervaren, als een compliment droeg. Dat ik daarmee bedoelde dat ik dankzij hun ook andere dan de mij bij mijn geboorte toebedeelde delen van de Surinaamse cultuur met me kon meedragen en daardoor uit mijn hokje kon komen. En eenmaal uit het mij toebedeelde hokje, kreeg ik Suriname cadeau.

Het was waar, dankzij hun kon ik me onderdompelen in de Afro-Surinaamse cultuur, kwam ik tijdens gitzwarte zaterdagnachten op Paraplantages terecht, leerde ik de echte betekenis van liedjes die we gedachteloos zingen en leerde ik mee te deinen in kringen terwijl de drums hun verhaal vertelden. Toen de dichteres Johanna Elsenhout zich erover verbaasde dat ik, “so wan pikin koeliemeisje”, haar poëzie kon begrijpen en vormgeven, was dat dankzij de lessen die ik had geleerd door mee te lopen en alles af te kijken van Wilgo en Henk Tjon (Johanna Elsenhout kon de voorstelling, georganiseerd door de Nationale Vrouwen Beweging ter gelegenheid van haar tachtigste verjaardag erg waarderen. Dat liet ze blijken door haar schoenen naar ons te gooien).

Wat Wilgo heeft betekend voor Suriname is niet in een paar honderd woorden uit te drukken. Hij was niet gewoon een cultuurdrager, of een theatermaker, hij was het ultieme: hij heeft, samen met Friede en samen met Henk Tjon onze cultuur helpen vormgeven. Ja, de Afro-Surinaamse cultuur stond voor hem centraal, maar het was altijd vanuit een diep respect voor alle andere culturen. Ik heb hem nooit kunnen betrappen op ook maar enige vorm van afstandelijkheid, wantrouwen of miskenning naar mensen met een andere kleur, een ander geloof, een andere cultuur. Nooit op een hint van een idee dat zijn cultuur beter was, of dat hij meer recht had om zich Surinamer te noemen dan een ander. Daar kunnen velen van leren.

Wat Wilgo deed, was ook nooit bedoeld als zelfpromotie of gericht op zelfverrijking. Maakte je hem een compliment, dan veranderde die grote man in een verlegen jongetje.  Als ik straks mijn computer uitdoe, ga ik naar het huwelijk van mijn collega Charissa. Het bruidspaar heeft ervoor gekozen om zijn cultuur te eren in zijn klederdracht, en in andere aspecten van zijn dag. Is het niet ook dankzij het werk van mensen als Wilgo, Friede en hun Naks dat dit steeds meer gebruik wordt? Het zijn twee jonge mensen van wie ik denk: you can go places, jullie hebben alles om veel te bereiken. Mijn wens is dat zij zich op hun weg en in hun keuzes laten leiden door de lessen van Wilgo.

Sharda Ganga

Bron

Baarn stond voor Suriname, eenheid en kennisoverdracht

Voor wie Baarn leerde kennen werd hij al gauw ‘Oom Wil’. Hij was een man met een warme uitstraling die je graag als vriend wilde hebben, vaak met brede glimlach op het gezicht die zich kon ontwikkelen tot een bulderlach.

“Hij was een echte bigi mati. Een man zonder arrogantie ondanks zijn enorme kennis. En zo iemand die je graag een geheim kon toevertrouwen omdat je wist dat het geheim zou blijven”, zegt Naks-voorzitter Siegman Staphorst. Zo moet Staphorst lachen als ze aan hem denkt. Het gevoel is dubbel. Verdriet omdat een groot man is heengegaan maar ook een gevoel dat hij nu eindelijk – na een lange tijd van ziekte – is gaan rusten.

Volgens de Naks-voorzitter was Baarn een man met een enorm diepe kennis van de Afro-Surinaamse cultuur, zoals maar weinig mensen die hebben. En die kennis die droeg hij graag over aan jongeren. “Binnen de organisatie zullen we hem onze cultuurgoeroe blijven noemen. Wat hem ook typeerde was dat hij altijd een handreiking deed naar andere culturen. Hij gaf de gedachte van eenheid inhoud, dwars door de multi-etnische samenleving. Dit kwam terug in al zijn theater- en dansstukken en culturele presentaties”, vertelt Staphorst. Alles wat Baarn deed was Suriname. “Hij was echt een nationalist.” Bij haast alle Carifesta-presentaties was hij een drijvende kracht. Samen met wijlen regisseur Henk Tjon was hij het brein achter de vermaarde ‘Ala Kondre Dron’-presentatie.

Darell Geldorp, artistiek leider van Naks Wan Rutu, is een van de jonge cultuurdragers die Baarn heeft afgeleverd. “Vanaf ik bij Naks ben binnengekomen, heb ik hem gekend als iemand die heel streng kan zijn, veel discipline vereist, vooral als het gaat om theater. Zijn enthousiasme voor theater, maar ook waardering voor onze eigen cultuur die hij mij heeft bijgebracht, zal mij altijd bijblijven. Een echte cultuuricoon is heengegaan.”

Wilgo Baarn (l) en zijn zoon Gerley (r) bij zijn zeventigste jaardag in januari 2016.

Bron

Nelom Concert Maranatha 28 juli